Verbreitungsgebiet der Turkvölker.png Türk halk grubu ya da genel isimleri ile Türkler, Avrasya'da geniş bir coğrafyaya dağınık, Türk dili konuşan halk grubudur. Farklı derecede tarihsel ve kültürel ortaklıklara sahiplerdir. Günümüzün Türk kavimleri, Azerbaycan'da, Kazakistan'da, Türkiye'de, Türkmenistan'da, Özbekistan'da, Kırgızistan'da ve bazı diğer özerk Türk devletlerinde yaşarlar.
Büyük bir coğrafyaya dağınık olmalarına rağmen, birçok ortak özelliklere sahiplerdir, bunların en önde geleni dil akrabalığıdır. Türkiye'de konuşulan Türkçe çoğu diğer Türk dillerine yakındır. Türk dilleri, Altay dilleri'nın alt kolunu oluşturmaktadır.
19'ncu yüzyıldan itibaren Türk kavimlerinin ortaklıklarını vurgulayan siyasi ve kültürel ideolojinin adı Türkçülük'tür. Türk halklarının dilleri, kültürleri ve tarihi ile meşgul olan bilim dalının adı Türkoloji'dir.
Bütün Türk kavimlerinin ayrıntılı bir sıralamasını burada görebilirsiniz: Türk halk grubu (sıralama)
19'ncu yüzyılın batılı bilimcileri bütün Avrasya'ya dağınık Türk halklarını basit bir şekilde toplu halde "Türkler" olarak adlandırıyorlardı. Ama Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşu, ve bu yeni Cumhuriyetin halkının artık sadece "Türk" adını benimsemesi ile, batılı bilimde Türk halklarını, Türkiye'nin halkından ayırt edebilmek için Turk-halkları, Turk-tatarları, Turkotatarlar, Turk-Moğolları ya da Turko-Moğollar gibi isimler yayılmaya başladı. Ama Türk halkları kendilerini "Türk" olarak adlandırmaya devam etmişlerdir.
Türklerin kökleri günümüze kadar hala yeterince araştırılmış değildir. Kesin olan tek bir şey vardır, o da ilk Türk dillerini konuşan halkların Altay bölgesinde, Selenga ve Orhun ırmaklarının kesişim bölgesinde yaşamış olduklarıdır.
Türklerin tarihi, hangi eski halk ataları olarak gösterilmelerine bağlantılı olarak değişir. Bazı bilim adamlarına göre eski Çin edebiyatında anlatılan Hiung-nu halkı (ya da Proto-Hunlar) direkt olarak Türklerin ataları sayılır. Hiung-nu halkının bıraktığı çok az sayıda kalıntılar böyle bir tahmine izin verir. Eski Çin kaynaklarında Hiung-nu halkının adı ilk kez m.ö. 400-200 aralarında geçer.
Ama Prof. Josef Matuz gibi bazı diğer bilim adamları Hunları Türk halkı olarak kategorize etmenin zor olduğuna dikkat çekerler:
Alman Türkolog Prof. Michael Weiers, 3'ncü yüzyılda Çin'in kuzeyinde ortaya çıkan bazı halkları Prototürkler olarak tarif ediyor. Bu halklarda bir baş kavmin etrafına birsürü başka kavimlerin çevrili olduğunu söylüyor. Çince, Farsça ve Yunanca kaynaklara göre bu Türk kavimleri tarihte büyük rol oynamışlar: Hiung-nu (ya da Doğu Hunlar), Tab?a, Hiya (Hunlar) ve Türk-protomoğol Ruğran halkı.
Türk Halkı "bodun"lara ayrılmıştı. Her bodun'un büyük bir atasından gelen kendi adı vardı. Bu yüzden tarihte de bügün de Türk halk grubu ayrı isimli bodunlara bölüktür; mesela Hazarlar, Köktürkler (Göktürkler), Oğuzlar, Türkmenler, Uygurlar veya Özbekler.
Türkçe konuşulan en büyük bölgeler, Türkistan'da (Türkmenler, Özbekler, Uygurlar, Kazaklar, Karakalpaklar, Kırgızlar), Anadolu'da (Osmanlılar ya da Türkiye Türkleri) ve Azerbeycan'da bulunur. Bunun yanında dağınık olarak Volga bölgesinde (Volgabulgarları, Başkırlar, Tatarlar, Çuvaslar, Karaylar), Kırım'da (Tatarlar) ve Kafkas bölgesinde (Nogaylar, Kumıklar, Karaçaylar, Balkarlar) vardır. Osmanlılara sayılan hristiyan-ortodoks Gagavuzlar, Moldavyanın Gagauz Yeri Özerk Bölgesinde yaşarlar.
Günümüzde altı Türk ülkesi vardır: Azerbeycan, Kazakistan, Kırgızistan, Turkmenistan, Türkiye ve Özbekistan. Diğer bir Türk ülkesi olan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti sadece Türkiye tarafından resmen tanınır.
Ayrıca Sincan Uygur Özerk Bölgesi adlı (Doğu Türkistan olarak da bilinir) özerk bölge Çin'de, ve bir de Gagavuzların yaşadığı Besarabya adlı özerk bölge ise Moldavya'nın Ukrayna sınırında bulunur.
Yabancı yönetim altında bulunan Türk bölgeleri İran'da, Kuzey Irak'ta, Gürcistan'da, Bulgaristan'da, Yunanistan'da, Makedonya'da, Tacikistan'da, Afganistan'da ve Moğolistan'ın batısında bulunur.
Türk halklarinin en önemli ortak özellikleri dil akrabalığıdır. Çok geniş bir alana dağılmış olmalarına rağmen ortak dilleri ile bir bütünü oluştururlar. Farklı derecede ortak tarihleri vardır, ama Türklerin en eski ve her Türk halklarında kalıntıları bulunan ortaklıkları, Türklerin en eski izlerine kadar takip edilebilen eski dinleri Tengricilik'ten ve ortak mitolojilerinden kaynaklanır. Ortak kültür özelliklerini halk müziklerinde, mutfaklarında, düğün geleneklerinde, çocuk eğitiminde vs. bulmak mümkündür.
Türk halklarının geçmişlerindeki göçebe yaşam biçimleri, hareketli tarihleri ve inançlarının hoşgürüsünden dolayı, birçok yabancı halklarla temasa girip bazen onlara karışıp milli özelliklerini kaybetmışler ve onlardan olmuşlar, bazen de yabancı milletler Türk halklarının arasına karışmış ve Türk olmuşlardır. Bu yüzden Türk halkları arasında görülebilen ırk farklılıkları vardır. Bu ırksal farklılıklar kabaca şöyle sıralanabilir:
Kavimlerdeki ortalama DNA-Payları:
Bazı Türk tarihçiler tarafından bir Türk Irkı olduğu iddia edilir, ama bu teori Türk bilimcilerin haricinde kimse tarafından kabul görmez.
Türk tarihinin nerde başladığı konusunda somut bir fikir birliği yoktur. İlk kez Türk adı inkar edilemeyecek bir biçim Göktürkler tarafından kullanılmıştır. Bu da 6'ncı yüzyılın başıdır. Göktürkler kendi alfabelerine sahiptiler ayrıca Orhun yazıtlarında da bir milletten söz ettikleri, millet anlayışına sahip oldukları açıkca görülmektedir.
Bazı tarihciler şu iddiayı ortaya atmıştır: Eğer bunlar kendilerini Türk olarak tanımlıyorsa, kendilerini bir millet olarak görüp bir millet anlayışı geliştirdilerse, kendilerini ait bir alfabeleri varsa bunun en az 300-400(belkiden binlerce) yıllık bir geçmisi olması lazımdır.
Ancak bazı tarihciler Türk adının bir kabilenin adı olabileceğini belirtmektedir. Bu iddiaya göre Türk veya ona benzer(Törük, Türük) ad taşıyan bir boy bütün diğer göçebe halkları birleştirmiş ve bu millete Türk adını vermiştir.
Haitililer, Truvalılar, Sümerler ve Etrüksler gibi bir çok halkın da Türk olduğu iddia edilmiştir. Bunlar iddialar arasından en öne çıkanı Truvalılardır. Mitolojide Truvalıların atası olarak Turkos gösterilir. Ayrıca Truvalıların ata önem vermeleri, kalkanlarında at sembolleri kullanmaları, kıyafetlerinde simetrik Türk desenlerine çok benzer desenler kullanmaları da bu iddiayı güçlendirmektedir. Fatih Sultan Mehmet ve Mustafa Kemal Atatürk de Truvalıların Türk olduğunu iddia etmiştir.
Atatürk tarafından ortaya atılan Güneş Dil Teorisi ise Türk tarihini insanlığın başlangıcına dayandırmaktadır. Ayrıca Atatürk Mu kıtası hakkındaki bir çok kitabı okumuş ve Türklerin kökenini Mu kıtası olabileceğini söylemiştir. Tahsin Mayatepek'i Mu kıtası hakkında araştırma yapması için Güney Amerika'ya göndermiştir.
Orta Asya'da bulunan kalıntılar, Orta Asya'nın Mezopotamya ile birlikte gerçekten kültürün beşiği olarak görülmesi gerektiğini kanıtlar. Ama bu kültürün kaynağının tabii ki herhangi bir modern halkın hesabına yazılması mantıksız olur, çünkü Orta Asya yüzlerce modern halkların atalarının ortak olarak ana yurdudur. Bu kanıtlardan bazı örnekler şunlardır: 17 bin - 12 bin yıllık Kurgan Mezarları, hatta Taş Devri'nden ve Bronz Çağı'ndan kalma çok sayıda Petroglifler, 10 bin - 7 bin yaşlarında günlük araç gereçler, altından ve diğer metallerden süs eşyaları v.s. Bu kalıntılar bazı kültürlere kategorize edilir; Afanas'evo Kültürü, Andronovo Kültürü, Karasuk Kültürü, Tagas Kültürü.
Türk halklarının kesin olarak var olduğunu kanıtlayan ilk deliller, 6'ncı yüzyıldan kalmıştır. Ama o anki halk bütünlüğü anlayışları, gelişmiş milliyetçilikleri, ve olgunlaşmış inanç ve hukuk sistemlerinden ("Töre") dolayı Türk halkları tarihinin 6'ncı yüzyılda başladığına inanmak mantıksız olur. Bundan daha eski izler 3 bin yıllık Çin yazılarında bulunur. Orada Çinlere komşu olarak ülkeler kurmuş olan halklar anlatılır, bunların adları; Tue'kue, Hiung-nu, Yüan-yüan, Vu-sun, Rugran, I-li v.s. Çinler bu halkların dilinden bazı sözcükleri yazılarına aktarmışlardır. Bunlardan m.ö. 1766 yılına kadar dayanan bazıları; Tengri, Ordu, Ata, Tengri-kut, Şan-yü v.s. Çinlerin ettikleri tariflerine göre kültürlerinin en önemli unsuru Tengricilik'tir, savaş konusunda çok ustalardır, çoğu zaman birçok ufak boyl ar birleşip g
ü� �lü bir hükümda r� �n emrinde büyük bir "bodun" oluştururlar. Atalarının sülalesine Tengri'nin gönderdiği bir kutsal kurtun kanı karışmış olduğuna inanırlar.
Ama amaclari Roma Imparatorlugunu ele gecirmek degil sadece kacmak oldugundan dolayi, ondan sonra kacmaya devam edip Italya'nin en güney noktasina varip sonra hatta Sicilya adasina gecip orda bir Kraliyet kurmuslardir. Bunun haricinde Anglosaksonlar Britania adasina, ve dogu Avrupali slav kavimleri güney Avrupaya kacmislardir. Hunlarin Avrupaya varisi, Avrupanin etnik cografyasina bugüne kadar degismeyen yeni bir görünüm vermistir.
Hun-Türk gücünün Avrupaya yerlesmesi, Orta Asyada bir Güc-Vakuumu birakmistir, ve bu diger Türk kavimleri tarafindan doldurulmaya baslamistir. Ufak Türk Beyliklerin birlesip Göktürk Imparatorlugunu kurmalari ile Orta Asyada yeni bir dönem baslar, ve bu 552'den 745 yilina kadar sürer.
Türk kavimlerinin kültürleri, geleneksel ekonomik yapıları ve yaşam şekilleri çok çeşitlidir, tarihleri ise birçok sınıfa ayrılmaktadır.
Türkler dünyada en çok alfabe değiştiren halklardandır. 1. yüzyıldan itibaren Orhun Yazıtları ve Uygur Alfabeleri gibi kendi yazı dillerini kullanmaya başladılar. Son olarak ise arap alfabesi üzerinde bir takım düzenlemeler yaparak Osmanlıca dediğimiz yazı çeşitini kullandılar.
Türk dilleri dört ana sınıfa ayrılmaktadır:
1. Oğuzca (Güneybatı Türkçesi): Azerice (Azerbaycan, Kuzeybatı İran), Gagavuzca (Moldavya, Ukrayna, Romanya, Bulgaristan), Türkiye Türkçeşi (Türkiye, KKTC, Avrupa'da yaşayan 5 milyon Türk) ve Türkmence (Türkmenistan, Afganistan), güneyoğuz lehçeleri (İran).
2. Kipçakca (Kuzeybatı Türkçesi): Başkırtça (Başkortostan/Rusya), Karaimce (Litvanya, Ukrayna, Polonya), Karakalpakça (Özbekistan), Karaçay-Balkarca (Kafkasya), Kazakça (Kazakistan, Sincan Uygur Özerk Bölgesi/Çin), Kırgızca (Kırgızistan, Sincan Uygur Özerk Bölgesi/Çin), Batı Kırım-Tatarcası (Kırım, Özbekistan), Kumıkça (Kafkasya), Nogayca (Kafkasya), Tatarca (Tataristan/Rusya)
3. Uygurca (Güneydoğu Türkçesi): Uygurca (Sincan Uygur Özerk Bölgesi/Çin), Özbekçe (Özbekistan)
4. Sibirce (Kuzeydoğu Türkçesi): Altayca ("Oyrotça", Altay), Hakasça (Hakasya/Rusya), Dolganca, Şorca, Tofaca ("Karagasça"), Tuvince (Tuva, Sincan Uygur Özerk Bölgesi/Çin), Yakutça (Yakutistan),
Gelbuigurisch = Türkçesi? Tschulymtürkisch = Türkçesi?
Birleşmiş Milletler'e göre 1990 yılında tüm Türk halklarının ve azınlıklarının sayısı 165 milyondu. UNESCO'nun 80'li yıllardaki araştırması ise Türk dillerini 200 milyon kişinin konuştuğunu ortaya çıkardı. Ancak bu sayıya Türk dillerini ikinci ya da üçüncü dil olarak konuşanlar da dahildir. Gelişen nüfus ile birlikte günümüzde daha fazla konuşan kişi sayısı olduğu varsayılabilir. Ancak konuşan kişi sayısının etnik yapı ile karıştırılmaması gerekir. Günümüzde Türk dillerini 180 milyon dolayında kişinin anadili olarak konuştuğu tahmin edilmekte.
Bugün Türk kavimlerinin çoğunluğu Müslümandır, bunların büyük bir bölümü ise Sünni mezhebine aittirler. Bunun dışında diğer dinlere inananlar da bulunmaktadır, örneğin Budizm, Musevilik ve Hristiyanlık gibi.
Ana madde: Türk halk grubu (sıralama)
Kısaca Türk kavimleri şu dört büyük sınıfa ayrılabilir:
Гоктюрки | Turkvölker | Turkic peoples | Peuples turcs | テュルク | Turken | Ludy tureckie | Popor turcic | Turkfolk | Törki xalıqlar | Turkiy halqlar | 突厥
This article is licensed under the GNU Free Documentation License.
It uses material from the
"Türk halk grubu".
Home Page • arts • business • computers • games • health • hospitals • home • kids & teens • news • physicians • recreation• reference • regional • science • shopping • society • sports • world