Muzika

Muzika (grčki: mousike - umetnost muza) je umetnost stvaranja uređenih odnosa između tonova. Muzika ima tri osnovna elementa:

Reč muzika može da označava:

Umetnost tonova: umetnost kreiranja toka akustičnih događaja (Da li se interesujete za muziku ili za slikarstvo?)
Muzička dela (Mocartova muzika, muzika Bitlsa, muzika za klavir, kamerna muzika i sl.)
Reprodukciju muzičkih dela (Hajde da slušamo muziku...)
Vrsta muzike (pop-muzika, rok-muzika, tehno-muzika, rep-muzika'')
Prijatne zvuke (Muzika lišća drveća...)

Muzika može biti:

Živa muzika: pevajući i svirajući muzičke instrumente.
Pevanje i sviranje uz već snimljenu muziku.
Živa muzika koja dolazi iz daljine, na primer radio.

Određeniji pristup muzici; materijal muzike

Muzika je uobličeno vreme (za razliku od slikarstva koje uobličava prostor). Muzika se može doživeti samo u toku vremena. Iz tog razloga muzika po definiciji mora da ima ritmičko uređenje svog sirovog materijala (tonova). Sem pomoću ritma, muzika može biti uređena pomoću melodije (redosled različitih visina tonova) i harmonije (istovremenost određenih visina tonova).

Tačna definicija šta muzika jeste a šta nije, nije moguća. Nije obavezujuće da muziku pravi čovek, pogotovo ako hoćem da uzmemo u obzir pev ptica i slične zvukove iz prirode. Bezbrižno zviždanje, zvuci kretanja lokomotive kao i štimovanje instrumenata su drugi granični slučajevi kod kojih je svaki pokušaj postavljanja oštre granice između muzike i "ne-muzike" nemoguć. Na kraju krajeva, avantgardni kompozitori 20. veka su sasvim svesno pomerali granice muzike tako što su sasvim odrekli da oblikuju ritam, harmoniju a kamoli melodiju; u koncertnim salama su puštali snimke zvukova iz svih mogućih životnih oblasti, kao i zvuke stvorene pomoću generatora slučajnosti (aleatorika) a neretko je i tišina deklarisana kao muzika (Džon Kejdž)

Nauka o muzici

Nauka o muzici i njene discipline obrađuju sa naučne tačke gledišta nastanak i razvoj muzike (istorija muzike), njene stvaralace - kompozitore, njihova dela i izvođače (orkestar) kao i muzičke instrumente.

Dalji pravci istraživanja muzike su teorija muzike koja analizira muziku i daje uputstva za njeno komponovanje, i njena kraljevska disciplina harmonija kao i muzička sociologija i muzička psihologija.

Muzičke discipline se mogu grubo podeliti u tri grupe:

sistematske muzičke discipline: muzička sociologija, muzička estetika, muzička akustika, muzička pedagogija, muzička psihologija, etnomuzikologija
primenje muzičke discipline: muzička kritika, poznavanje muzike, konstruisanje instrumenata
istorijske muzičke discipline: poznavanje instrumenata, notacije, sloga, muzičkih izvora, ikonografija, stilistika, praksa izvođenja muzike

Vrste, forme, žanrovi i stilovi

Sa sistematizacijom muzike po intersubjektivnim kriterijumima se bave discipline poznavanja vrsta muzike i muzički oblici (vidi vrste i oblici muzike) kao i stilistika (vidi stilski pravci muzike).

Nauka o muzici je napravila više dimenzija uređenja, od kojih su neke sa više a neke sa manje uspeha primenjene.

Po vrsti izvođača se deli na:

Po njenoj vrednosti:

Po geografskom mestu nastanka:

evropska muzika (stara i savremena muzika)
egzotična muzika

Po njenoj svrsi koju čini:

funkcionalna muzika, od liturgijske muzike preko filmske pa do muzak
autnonomna muzika, muzika koja se komponuje radi sebe i kao takva se i izvodi

Po religioznoj motivaciji:

sakralna ili liturgijska muzika, na primer korali, crkvene pesme, liturgije, mise, oraturijumi itd.
profana muzika odn. svetska muzika

Po količini izvođača:

Kompozitori

Muzička pedagogija

klavirski pedagozi

Izvođači

Srodne veze