Obserwacja – gromadzi informacje o danym zjawisku bez ingerencji w jego przedmiot. Dzięki niej poznajemy zjawiska w ich naturalnym przebiegu.

Cechy:

• przedmiot obserwacji (co badamy)
• określenie celu (po co badamy)

Obserwacja obiektywna – badacze nie ingerują w przebieg obserwacji i obiektywnie oceniają wyniki.

Metoda sędziów kompetentnych – badacz powołuje liczbę osób, które oceniają indywidualnie przedłożony im materiał obserwacyjny. O tym jak materiał ten zostaje zakwalifikowany decyduje liczba głosów. Sędzią kompetentnym może być każda osoba, która zostanie poinformowana jak definiuje się oceniane zjawisko i jakie są kryteria jego oceny. Cechą obserwacji jest jej systematyczność, polega na gromadzeniu informacji w sposób ciągły albo metodą próbek czasowych.

Obserwacja uczestnicząca – polega na tym, że badacz wchodzi w rolę osoby badanej i z tej pozycji obserwuje badane zjawisko. Zaletą obserwacji jest to, że opisuje zjawisko w naturalnym przebiegu. Wadą jest czaso- i pracochłonność.

Obserwacja składa się z trzech etapów:

• etap orientacji w terenie
• etap wyboru elementów zoogniskowanych
• etap selekcji

Głównymi rodzajami obserwacji są:

• fotograficzna
• próbek czasowych
• jednostkowa
• kompleksowa

zobacz też

• obserwacja ukryta
• obserwacja jawna

Nauka | metody badań społecznych | Psychometria

Observació | Pozorování | Beobachtung | Vaatlus | Observation | Observado | Observation | Pengamatan | Observatie kinderen | 観測 | Наблюдение | Pozorovanie | Havainto | Observation | การสังเกต | Gözlem