Detrytusożercy (detrytofagi, detrytusofagi) - organizmy odżywające się detrytusem, tzn. mieszaniną częściowo rozłożonych szczątków roślinnych i zwierzęcych, ich odchodów oraz rozkładających tę materię bakterii. Zwykle tego pojęcia używa się w odniesieniu do zwierząt wodnych, w których środowisku życia detrytus zalega na dnie i częściowo unosi się w toni wodnej jako część cząsteczkowej materii organicznej. W ekosystemach lądowych detrytus znajduje się na powierzchni gleby.

Detrytusożercy reprezentują wiele różnych grup zwierzęcych, m.in.: pierścienice, skorupiaki, liczne rzędy owadów, mięczaki, wije. Typowymi przedstawicielami tej grupy troficznej w polskich wodach śródlądowych są np. należące do skąposzczetów rureczniki (Tubificidae) i larwy muchówek z rodziny ochotkowatych (Chironomidae). Za klasycznych detrytusożerców lądowych można uznać dżdżownice (Lumbricus spp.).

Detrytusożercy pełnią ważną rolę w ekosystemach, przyspieszając rozkład materii organicznej i w związku z tym - obieg materii w ogóle. Są też istotnym pokarmem dla drapieżników.

Biologia