Delikt (łac. delictum – czyn niedozwolny, błąd, przewinienie) – pojęcie prawnicze, mające swe korzenie w czasach starożytnego Rzymu. W prawie rzymskim wyróżniano:

• delicta publica – delikty prawa publicznego,
• delicta privata – delikty prawa prywatnego.

Delikty prawa prywatnego były źródłem powstania zobowiązania między sprawcą a poszkodowanym, rozstrzyganego w formie procesu prywatnego.

Współcześnie pojęcie deliktu funkcjonuje w wielu dziedzinach prawa.

Delikt w prawie cywilnym

---

W prawie cywilnym delikt oznacza samoistne źródło zobowiązania, rozumiane w sposób szerszy aniżeli w prawie rzymskim. Deliktem może być:

1. działanie (zawinione lub nie), w wyniku którego wynikła szkoda,
2. zdarzenie za które prawo czyni kogoś odpowiedzialnym (np. odpowiedzialność za zwierzęta i rzeczy).

Obydwie formy deliktu mogą dawać podstawy do odpowiedzialności deliktowej, czyli żądań odszkodowawczych.

Typowymi przykładami deliktów w prawie cywilnym są np: uszkodzenie cudzej rzeczy, spowodowanie niekorzystnych zmian w cudzym zdrowiu, pozbawienie kogoś przysługującego mu prawa majątkowego.

Delikt w prawie karnym

---

W terminologii prawa karnego delikt może oznaczać każdy czyn bezprawny (przestępstwo).

Delicta iuris gentium

---

Z deliktem wiąże się też pojęcie tzw. delicta iuris gentium, które określa przestępstwa przeciwko prawu międzynarodowemu (zbrodnie wojenne, ludobójstwo i inne zbrodnie przeciwko ludzkości, przestępstwa o charakterze terrorystycznym, piractwo, fałszowanie pieniędzy, handel niewolnikami, kobietami, dziećmi). Tego typu czyny zakazane są ścigane na zasadzie represji wszechświatowej (niezależnie od miejsca popełnienia czynu i przez wszystkie państwa – strony odpowiednich traktatów i konwencji).

Zobacz też

---

• odpowiedzialność cywilna
• odpowiedzialność deliktowa
• odpowiedzialność kontraktowa

prawo cywilne | prawo rzymskie | Międzynarodowe prawo karne

Delikt | tort | agravio | דיני הנזיקין | 侵权行为 | onrechtmatige daad