Warunkowanie instrumentalne to uczenie się znaczenia jakiejś pierwotnie obojętnej reakcji, dzięki temu, że po niej pojawia się jakiś pożądany stan rzeczy, albo unikamy czegoś niepożądanego. Rozróżniamy warunkowanie przy użyciu wzmocnień i kar.

Warunkowanie instrumentalne powstało na podstawie badań Edwarda Thorndeike'a. Rozwijał je później Burrhus Frederic Skinner, który prowadził swoje badania na szczurach, głodził je a następnie umieszczał w klatkach, gdzie znajdowała się dźwignia. Po naciśnięciu dźwigni szczur otrzymywał kulkę pokarmu, uczył się tego bardzo szybko.

Procedura warunkowania instrumentalnego:

1. Bodziec bezwarunkowy - pokarm
2. Reakcja bezwarunkowa - zjedzenie pokarmu
3. Bodziec obojętny - widok dźwigni
4. Bodziec warunkowy - widok dźwigni jako sygnał nadejścia pokarmu
5. Reakcja warunkowa - naciśnięcie dźwigni w celu otrzymania pokarmu.

Reakcjami instrumentalnymi mogą być tylko te, które mają charakter ruchowy; służą one do osiągniecia bodźca bezwarunkowego lub uniknięcia bodźca awersyjnego.

Zobacz też: warunkowanie klasyczne.

Konditionierung | Operant conditioning | Conditionnement opérant | התניה אופרנטית

Behawioryzm