Unia Polityki Realnej

Unia Polityki Realnej (UPR) - polska, konserwatywno-liberalna partia polityczna założona jako Ruch Polityki Realnej 14 listopada 1987 w Józefowie. Sygnatariuszami byli m.in. Ryszard Czarnecki, Stefan Kisielewski, Janusz Korwin-Mikke, Stanisław Michalkiewicz i Robert Smoktunowicz. Od 6 grudnia 1990 roku zarejestrowana jako legalna partia pod nazwą Konserwatywno-Liberalna Partia Unia Polityki Realnej.

Historia partii

Działalność w Sejmie i Senacie

W wyborach do Sejmu I kadencji i Senatu II kadencji w 1991 r. do Sejmu wprowadzono trzech posłów: Janusza Korwin-Mikke (z Poznania), Lecha Pruchno-Wróblewskiego (z Warszawy) i Andrzeja Sielańczyka (z Katowic). W trakcie kadencji do koła poselskiego UPR dołączył poseł Antoni Dzierżyński (z Legnicy). Na UPR oddano w sumie 253 024 głosy (2,3%). W swych działaniach w Sejmie posłowie UPR skupiali się na zagadnieniach gospodarczych, w tym prywatyzacji i reprywatyzacji.

Najważniejsze inicjatywy ustawodawcze koła poselskiego UPR w Sejmie I kadencji:

projekt Konstytucji RP autorstwa Stanisława Michalkiewicza (projekt nie był rozpatrywany z uwagi na brak poparcia posłów - zamiast wymaganych 56 podpisało go 25 posłów),
projekt wprowadzający większościową ordynację wyborczą (odrzucony),
projekt ustawy o Radzie Stanu (odrzucony),
projekt ustawy o reprywatyzacji i rekompensatach (dwukrotna inicjatywa; do jej uchwalenia zabrakło zaledwie 15 głosów) oraz ustawa o uregulowaniu roszczeń wynikających z przejęcia gruntów na obszarze m. st. Warszawy,
projekt ustawy o obniżeniu ceł na samochody (zablokowany przez Komisję Ustawodawczą),
projekt ustawy o zmianie pozycji prawnej związków zawodowych (odrzucona),
oraz szereg innych projektów ustaw - na przykład ustawa o zmianie ustawy o zwalczaniu zbrodni ludobójstwa (rozszerzenie definicji ludobójstwa na zbrodnie popełnione w ramach "walki klasowej" wraz z likwidacją ich przedawnienia), ustawa o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (zmiana stawki VAT z 22% na 7%) które nie zostały rozpatrzone z powodu rozwiązania Sejmu.

Najważniejszą inicjatywą polityczną była wniesiona przez posła Janusza Korwin-Mikke uchwała lustracyjna nakazująca ministrowi spraw wewnętrznych ujawnienie nazwisk posłów, senatorów, ministrów, wojewodów, sędziów i prokuratorów będących tajnymi współpracownikami UB i SB. Uchwałę podjęto 28 maja 1992 i była ona bezpośrednią przyczyną upadku rządu Jana Olszewskiego. Gdy w czerwcu 1993 roku w Sejmie głosowano wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej posłowie UPR poparli ten wniosek. Głosowanie przeciw wotum posłowie UPR uzależnili od zagwarantowania przez rząd przeprowadzenia reprywatyzacji lub obniżenia stawki podatku VAT. Rząd odmówił przyjęcia tego warunku, po czym upadł minimalną większością.

Działalność od 1993

W wyborach parlamentarnych w 1993 roku na UPR oddano 438 559 głosów (3,2%). Mimo znacznego wzrostu poparcia, UPR nie wprowadziła do Parlamentu ani jednego przedstawiciela. Wybory odbywały się według nowej ordynacji wyborczej, wymagającej od komitetów wyborczych uzyskania co najmniej 5% głosów w skali kraju. W trakcie kadencji do UPR wstąpił Jan Skrobisz wybrany z listy KPN.

W wyborach prezydenckich w 1995 roku Janusz Korwin-Mikke uzyskał 428 969 głosów (2,4%).

W wyborach parlamentarnych w 1997 roku UPR startowała wraz z innymi mniejszymi podmiotami (m.in. partia Republikanie) jako komitet Unia Prawicy Rzeczypospolitej. Na listy tego komitetu padło 266 317 głosów (2,1%).

W wyborach prezydenckich w 2000 roku Janusz Korwin-Mikke uzyskał 252 499 głosów (1,4%).

W wyborach parlamentarnych w 2001 r. kandydaci UPR startowali z listy Platformy Obywatelskiej. Wedle umowy kandydaci na posłów z rekomendacji Unii Polityki Realnej znaleźli się na ostatnich miejscach list Platformy Obywatelskiej w każdym okręgu wyborczym. Do senatu UPR wystartowała samodzielnie za wyjątkiem Wrocławia, gdzie lider UPR Janusz Korwin-Mikke startował z listy Bloku Senat 2001. W wyniku wyborów nikt z UPR nie dostał się do Parlamentu RP.

W październiku 2002 na skutek dymisji dotychczasowego prezesa funkcję szefa partii objął Stanisław Wojtera - radny m. st. Warszawy wybrany z listy Prawa i Sprawiedliwości. Za jego kadencji UPR podjęła m. in. działania na rzecz likwidacji obowiązku montowania kas fiskalnych w taksówkach oraz protesty przeciwko wprowadzeniu ustawy o biopaliwach. Przygotowano projekty nowelizacji ustaw znoszące finansowanie partii politycznych z budżetu państwa oraz likwidujące podatek spadkowy. Wiosną roku 2004 w wyborach uzupełniających do Senatu we Wrocławiu popierany przez UPR Janusz Korwin-Mikke uzyskał przy bardzo niskiej frekwencji rekordowe jak dla UPR 18% poparcia, lecz nie został wybrany.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 roku UPR zarejestrowała swe listy we wszystkich okręgach wyborczych gromadząc ponad 160 tysięcy podpisów poparcia. W wyborach - przy bardzo niskiej frekwencji - UPR uzyskała zaledwie 1,87% głosów i nie zdobyła ani jednego mandatu. Do Parlamentu Europejskiego z list Platformy Obywatelskiej dostał się Paweł Piskorski, poseł na Sejm RP, zaś zwolnione przez niego miejsce zajął wiceprezes UPR, Leszek Samborski, który jednak w październiku 2004 roku opuścił partię i został członkiem mazowieckich władz PO.

W dniu 4 czerwca 2005 roku Konwentykl UPR wezwał prezesa Stanisława Wojterę do ustąpienia ze stanowiska. Wobec odmowy usiłowano dokonać konstruktywnej zmiany na stanowisku prezesa, jednak żaden z kandydatów nie zdołał uzyskać wymaganej większości 4/5 głosów. W tej sytuacji Konwentykl zwrócił się do Straży o usunięcie prezesa z partii, aby umożliwić zmianę na tym stanowisku, co też wkrótce nastąpiło (wymagana większość w tym przypadku również wynosi 4/5). Był to pierwszy w historii UPR przypadek usunięcia z partii urzędującego prezesa. Na następcę Wojtery został wybrany Jacek Boroń. 19 czerwca 2005 roku działania te zostały unieważnione przez Sąd Naczelny partii. 2 lipca 2005 Konwentykl UPR ponownie wybrał Jacka Boronia na stanowisko prezesa. 19 listopada 2005 złożył on dymisję, a nowym prezesem został Wojciech Popiela.

W wyborach parlamentarnych w 2005 roku członkowie UPR startowali z list Platformy Janusza Korwin-Mikke, zdobywając 1,57% głosów przy pięcioprocentowym progu wyborczym. Kandydatem UPR w wyborach prezydenckich był Janusz Korwin-Mikke.

Program partii

UPR ma na celu naprawę Polski, wyeliminowanie socjalizmu oraz stworzenie uczciwego, wolnego i sprawiedliwego państwa prawa. Jest partią konserwatywno-liberalną, co oznacza, że deklaruje zasady konserwatyzmu w życiu społecznym oraz liberalizmu w gospodarce. Zasady konserwatyzmu oznaczają, że partia jest przeciwna aborcji, "małżeństwom homoseksualnym" (ale nie homoseksualizmowi), przywilejom lub specjalnemu traktowaniu niektórych grup społecznych (np. feministek, homoseksualistów) i zawodowych (np. górników) , gdyż stoi na stanowisku, że jednostka jest najmniejszą mniejszością, kiedy więc chronimy jednostkę, chronimy wszystkich w równym stopniu. Chociaż partia przywiązuje dużą wagę do nauki chrześcijańskiej i katolickiej (szczególne poszanowanie Dekalogu), to jest przeciwna specjalnemu traktowaniu Kościoła katolickiego (takiemu jak zwolnienia z płacenia podatków). Chodzi o to, aby podatki były jak najniższe dla wszystkich.

W gospodarce program partii przewiduje wprowadzenie wolności ekonomicznej (liberalizm). Partia chce ograniczyć wydatki państwa poprzez zrzeknięcie się przez nie większości zadań, na przykład wypłacania emerytur (mają się tym zająć prywatne fundusze emerytalne) czy zasiłków dla bezrobotnych. Państwo ma również przestać zajmować się oświatą i opieką zdrowotną, gdyż utrzymywanie wielu ministerstw jest - zdaniem UPR - kosztowne i niczemu nie służy. Idealne państwo rządzone przez UPR zajmowałoby się tylko wojskiem, policją, sądownictwem, dyplomacją oraz ochroną środowiska. Zdaniem partii, pozostałe sprawy życiowe obywatele powinni załatwiać we własnym zakresie, jednocześnie nie będąc zmuszanymi do określonych działań (takich jak przymusowe ubezpieczanie się, uzyskiwanie rozmaitych zezwoleń czy płacenie zbyt wysokich podatków).

Rezygnacja państwa z większości jego dotychczasowych zadań spowoduje - zdaniem UPR - możliwość radykalnego obniżenia podatków. Ludzie, mając więcej pieniędzy, mogliby "wydawać je na swoje potrzeby, zamiast na urzędników", tworząc tym samym nowe miejsca pracy.

Ten program gospodarczy sprawił, że UPR (obok LPR) była przeciwna (2003-04) wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, obawiając się, że system celny UE, z wysokimi cłami na towary spoza UE, mógłby przyczynić się do upadku handlu m. in. z USA i Rosją. Ponadto UPR niechętnie patrzy na wiele rozporządzeń i dyrektyw Brukseli, uważając, że ograniczają one wolność jednostki.

Jako jedno z nielicznych ugrupowań UPR jest za przywróceniem w Polsce kary śmierci.

UPR postuluje również zniesienie poboru do wojska - opowiada się za wprowadzeniem armii zawodowej, wychodząc z założenia, że lepsza jest mała armia złożona z dobrze wyszkolonych i uzbrojonych żołnierzy zawodowych niż większa, lecz zmuszana do służby wojskowej i słabo uzbrojona.

Zwolennicy UPR często głoszą pogląd, że UPR oraz Platforma Janusza Korwin-Mikke to jedyne partie w Polsce, które w pełni wyznają wartości typowe dla prawicy, ze szczególnym naciskiem na wolny rynek.

Historia partii

Działalność w Sejmie i Senacie

Działalność od 1993

Program partii

Prezesi UPR

Zobacz też

Linki zewnętrzne

Gourt Home::Gourt :: Unia Polityki Realnej

Historia partii

Działalność w Sejmie i Senacie

Działalność od 1993

Program partii

Prezesi UPR

Zobacz też

Linki zewnętrzne