Hanuman in Terra Cotta.jpg bóstwa Hanumana z terakoty]] Terracotta army xian.jpg, muzeum w Xi'an, Chiny]] Terakota (wł. terra cotta – ziemia wypalona) – wyroby z dobrze oczyszczonej i wypalonej gliny w formie figurek lub płytek, stosowane do zdobień. Znane w starożytnej Grecji, Etrurii, Rzymie. Przedmioty były modelowane ręcznie lub odciskane w formach a następnie wypalane. Wyrobów nie powlekano firnisem i początkowo nie malowano. Najciekawsze figurki pochodzą z IV w. p.n.e. z Tanagry – miasto w Grecji, z okresu hellenistycznego – z Myriny. Największe, naturalnej wielkości figury (w tym tzw. Apollo) pochodzą z Wejów (500 r. p.n.e.). Oprócz figurek wykonywano płytki do zdobień (antefiks, akroterion), dachówki i simy, płytki do licowania ścian (np. dach światyni Hery na Olimpii - VII wiek p.n.e.), wnętrza teatrów, term, w domach mieszkalnych.
W Azji Środkowej stosowano także płytki terakotowe wycinane (portal mauzoleum Mazar-Manasa z XII wieku) W Europie terakotę stosowano w okresie średniowiecza - (np. portal kaplicy w Marienburgu - XIII w., elewacja klasztoru Certosa w Pawii, Ospedale Maggiore w Mediolanie - XV wiek.
Dopiero w okresie renesansu terakotę zastąpił fajans. Powrót do stosowania wyrobów z terakoty miał miejsce w 1760 r., po uruchomieniu w Anglii fabryki płytek ściennych. Płytki terakotowe są stosowane także współcześnie, najczęściej w postaci płytek podłogowych i ściennych.

Zobacz też

• porcelit, fajans, porcelana, kamionka, majolika
• przegląd zagadnień z zakresu architektury, podstawowe materiały budowlane

Terrakotta | Terra cotta | Terre cuite | טרקוטה | Terracotta | テラコッタ | Terrakotta | Терракота | Terrakotta