Gourt Home::Gourt :: Team McLaren
Team McLaren, brytyjski zespół wyścigowy, założony w 1963 r. przez Bruce'a McLarena. Obecnie najlepiej znany jest jako konstruktor i zespół Formuły 1, ale w swojej historii brał udział w seriach: CanAm, IndyCar, Formuła 2. Obecna siedziba stajni, McLaren Technology Centre, znajduje się w Woking w Wielkiej Brytanii.
Team McLaren zarządzany jest przez spółkę McLaren Racing (wchodzącął w skład McLaren Group). Obecnym dyrektorem głownym jest Ron Dennis, który jest także posiadaczem 30% udziałów grupy. Reszta udziałów podzielona jest pomiędzy firmę DaimlerChrysler i Mansoura Ojjeha (odpowiednio 40% i 30%).
McLaren jest jednym z najbardziej utytuowanych konstruktorów w Formule 1, mając na koncie najwięcej, po Ferrari wygranych Grand Prix (148), 8 tytułów Mistrzów Świata Konstruktorów i 11 tytułów Mistrzów Świata Kierowców. Zespół zalicznany jest do tzw. "Wielkiej trójki" Formuły 1, do której należą także Ferrari i Williams. Obecna nazwa zespołu w Formule 1 to Team McLaren Mercedes, jednak od sezonu 2007 zostanie ona zmieniona na Vodafone McLaren Mercedes.
Historia
Bruce_McLaren.jpg założyciel McLarena]] Pochodzący z Nowej Zelandii Bruce McLaren w 1963 r. postanowił założyć własną stajnię, którą nazwał McLaren Motor Racing Ltd. Głównym powodem stworzenia własnego zespołu było lekceważenie sugestii techniczny McLarena przez jego dotychczasowy zespół, Cooper Car Company. Wynajął inżynierów i rozpoczął pracę nad samochodem. Podczas Grand Prix Monako w sezonie 1966 zespół zadebiutował w Formule 1. Za kierownicą jedynego wystawionego bolidu, M2B (zmodyfikowany samochód testowy M2A, którego projektantem był Robin Herd) z silnikiem Ford Indy V8, zasiadł oczywiście Bruce McLaren, który jednak wycofał się już na dziewiątym okrążeniu z powodu wycieku oleju. McLaren nie zdołał zakwalifikować się do wyścigów w Belgii i Holandii (drugiej i piątej rundy mistrzostw). Nie brał także udziału w Grand Prix Francji (trzeciej rundzie), ale za to w Wielkiej Brytanii (czwarta runda) wywalczył dla zespołu pierwszy punkt, zajmując szóstą pozycję. We wszystkich tych wyścigach samochód był napędzany 3-litrowymi jednostkami V8 produkowanymi przez firmę Serenissima. McLaren nie startował w Niemczech i we Włoszech, a w ostatnich rundach sezonu w Stanach Zjednoczonych i Meksyku powrócił do silników Forda. Na torze Watkins Glen Bruce'a zawiodła jednostka napędowa, ale w Meksyku zajął piątą pozycję. Ostatecznie, w klasyfikacji konstruktorów McLaren-Ford został sklasyfikowany na dziewiątym miejscu (2 punkty), a McLaren-Serenissima dziesiątą (1 punkt).
W sezonie 1967 Bruce pozostał jedynym kierowcą zespołu. Zmienił się jednak dostawca silników, którym został BRM. Początkowo zespół dostał do dyspozycji małe 2-litrowe jednostki V8. Na ich potrzebę Robin Herd przystosował samochód M4A, przeznaczony na potrzeby Formuły 2 i 3), tworząc M4B. Z tym modelem McLaren wystartował tylko w Monako i Holandii (nie startował w Grand Prix RPA). Samochód dobrze spisał się w trakcie pierwszego z wyścigów gdzie Bruce zajął czwartą pozycję, ale w drugim nie był w stanie pokazać swojego potencjału z powodu rozbicia go na drugim okrążeniu, po poślizgu spowodowanym plamą oleju.
Kolejnym wyścigiem dla zespołu była dopiero ósma runda w Kanadzie (w międzyczasie Bruce startował we Francji, Wielkiej Brytanii i Niemczech w samochodach marki Eagle), gdzie zadebiutował model M5A (także projektu Herda) z silnikiem BRM 3,0l V12 i gdzie Bruce zajął siódme miejsce. Ostatnich rund sezonu (Grand Prix Włoch, Stanów Zjednoczonych i Meksyku) zespół nie ukończył, we wszystkich zakwalifikowali się w pierwszej dziesiątce, a na Monzie na trzecim miejscu. Sklasyfikowani zostali na jedenastym miejscu (3 punkty).
Pierwsze sukcesy w F1
Denny Hulme, rodak Bruce'a i Mistrz Świata Formuły 1 z sezonu 1967, dołączył do zespołu w sezonie 1968 . Była to częściowo zasługa firm Goodyear i Gulf Oil. W pierwszym wyścigu sezonu, w RPA McLaren wystawił tylko jeden samochód, który poprowadził Hulme. Nowo Zelandczyk wystartował na starym M5A z silnikiem BRM. Jednak model M7A przystosowany do silników Ford Cosworth DFV był już wkrótce gotowy. Projektantem samochodu był ponownie Robin Herd (później przeszedł do Coswortha). Silniki Forda były o około 60 koni mechanicznych silniejsze niż jednostki BRM. Zespół wykorzystał przerwę jaka dzieliła pierwszą, a drugą eliminację mistrzostw (pierwszy wyścig odbył się 1 stycznia, a drugi 12 maja) i wziął udział w wyścigach nie zaliczanych do mistrzostw, które odbyły się w Wielkiej Brytanii. Był to bardzo dobry test dla nowych samochodów. Osiągi były bardzo dobre, Bruce wygrał w Race of Champions, a Denny w International Trophy na Silverstone, gdzie Bruce był drugi.Nowy samochód dobrze spisał się także podczas swojego debiutu w mistrzostwach. W Grand Prix Hiszpanii, gdzie zespół po raz pierwszy wystawił dwa bolidy, Hulme wywalczył drugą pozycję, ale Bruce był zmuszony wycofać się z powodu wycieku oleju. Reszta sezonu była także dość udana dla zespołu, ale pomimo używania identycznych jednostek napędowych McLareny były wolniejsze od Lotusów i Matr. Jednak zarówno Bruce jak i Denny zdołali wygrać w wyścigu. Pierwszy z nich zwyciężył w Grand Prix Belgii (pierwsze zwycięstwo dla zespołu w Formule 1 oraz pierwsze zwycięstwo kierowcy we własnym samochodzie), a drugi w Grand Prix Włoch i Kanady, gdzie zespół po raz pierwszy finiszował na miejscach 1-2. W klasyfikacji końcowej Hulme znalazł się na trzeciej pozycji z dorobkiem 33 punktów, a Bruce z 22 punktami został sklasyfikowany na pozycji piątej.
McLaren zdecydował się na sprzedanie swoich samochodów innym zespołom: stare McLareny M5A z silnikami BRM trafiły w ręce Szweda, Jo Bonnier (startował w sześciu wyścigach, do jednego się nie zakwalifikował), a M7A z silnikami Forda zakupił Dan Gurney. Amerykanin wystartował w tym samochodzie w trzech wyścigach, kończąc Grand Prix Stanów Zjednoczonych na czwartej pozycji, przed Brucem, który był szósty, dopisał do klasyfikacji generalnej konstruktorów 3 punkty (ówczesny system punktacji brał pod uwagę punkty zdobywane przez samochód jednego producenta znajdujący się na najwyższej pozycji). McLaren-BRM z dorobkiem 3 punktów (Hulme – 2 pkt i Bonnier – 1 pkt) został sklasyfikowany na dziesiątym miejscu, a McLaren-Ford na miejscu drugim z dorobkiem 49 punktów (Hulme – 31 pkt, McLaren – 15 pkt i Gurney – 3 pkt).
W pierwszym wyścigu sezonu 1969 (Grand Prix RPA) Denny Hulme otrzymał do dyspozycji McLarena M7A, a Bruce zasiadł za kierownicą zmodyfikowanego M7B (w pozostałych wyścigach sezonu Bruce będzie prowadził wersję C, a wersja B powędruje w ręce Vica Elforda z zespołu Antique Automobiles). Oprócz nich na starcie toru Kyalami pojawił się pochodzący z RPA Basil van Rooyen (Team Lawson) w M7A. Wszystkie bolidy napędzane były przez silnik Ford Cosworth DFV (podobni jak reszta stawki, oprócz BRM i Ferrari). Hulme ukończył wyścig na trzecim, a Bruce na piątym miejscu. Natomiast van Rooven nie ukończył wyścigu z powodu awarii hamulców. Zespół korzystał ze starych pojazdów ponieważ trwały intensywne prace nad samochodem z napędem na cztery koła. M9A zadebiutował podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii, zespół wystawił go jako trzeci bolid, a za jego kierownicą zasiadł Derek Bell. Była to bardzo nieudana konstrukcja i nie została więcej wystawiona w wyścigu.
Problemy z oponami, niezawodnością, jedenaście wyścigów w serii CanAm oraz program rozwojowy M9A odbiły się na osiągach zespołu. Bruce trzykrotnie stanął na podium (druga pozycja w Hiszpanii i trzecia pozycja w Wielkiej Brytanii i Niemczech). Denny po zajęciu trzeciej pozycji w pierwszym wyścigu i słabej dyspozycji w drugiej części sezonu zdołał jeszcze wygrać wyścig o Grand Prix Meksyku, gdy opony Goodyear dogoniły pod względem rozwoju opony Firestone i Dunlop. Kierowcy zostali sklasyfikowani odpowiednio na trzecim (26 pkt) i piątym (20 pkt) miejscu. Wszystkie punkty McLarena w klasyfikacji konstruktorów zdobyli kierowcy fabryczni. Z dorobkiem 38 punktów (Bruce – 22 pkt i Denny – 16 pkt) zespół sklasyfikowano na czwartym miejscu.
Śmierć McLarena
Lata 70. rozpoczęły się dla zespołu tragicznie - 2 czerwca 1970 r. zginął Bruce McLaren. Nowo Zelandczyk testował na torze Goodwood nowy samochód do startów w serii CanAm.W sezonie 1974 zdobyli pierwszy tytuł Mistrza Świata Konstruktorów Formuły 1 i Mistrza Świata Kierowców (Emerson Fittipaldi), odnieśli także pierwsze zwycięstwo w wyścigu Indianapolis 500 (Johnny Rutherford). Kolejny tytuł w klasyfikacji kierowców zdobyli z Jamesem Huntem w sezonie 1976.
Przejęcie władzy przez Dennisa
Stajnia McLaren w formie jaką znamy dzisiaj powstała w wyniku połączenia jej z zespołem Formuły 2, której właścicielem był Ron Dennis (Project 4), doszło do tego w 1981 r. Od tego czasu kolejne modele McLarena miały oznaczenia MP4/x (skrót MP4 pochodzi obecnie od McLaren Project 4, w latach gdy sponsorem było Marlboro oznaczał Marlboro Project 4) wraz z modelem MP4/1C, gdzie x jest kolejnym numerem wersji. Obecnie McLaren stosuje oznaczenia MP4-x (wprowadzone w 2001 r. wraz z modelem MP4-16).Właśnie na początkowe lata kontroli stajni przez Dennisa przypada okres największych sukcesów zespołów. John Bernard zaprojektował rewolucyjne nadwozie samochodu "MP4", pierwsze nadwozie w F1 wykonane w całości z włókien węglowych. Samochód był napędzany silnikiem Porsche (sponsorowanym przez firmę TAG) z turbo doładowaniem. McLaren postawił także na silnych kierowców, w tym okresie dla stajni jeździli Niki Lauda, Alain Prost, Keke Rosberg i Stefan Johannson. McLaren-TAG zdobył tytuł Mistrza Świata Konstruktorów w sezonach 1984 (Lauda został Mistrzem Świata) i w 1985 (Prost został Mistrzem Świata). Rok później, w sezonie 1986, Alain Prost zdobył drugi tytuł Mistrza Świata Kierowców.
Kontrakt z Hondą
Po przegranych ze stajnią Williams mistrzostwach w sezonach 1986-1987, McLaren podpisał kontrakt z Hondą. Do zespołu dołączył także obiecujący brazylijski kierowca - Ayrton Senna. McLaren-Honda wygrał rekordową ilość 15 z 16 wyścigów w sezonie 1988 zdobywając tytuł w klasyfikacji konstruktorów. Mistrzem Świata Kierowców został Senna (pomimo mniejszej ilości zdobytych punktów niż Prost). Rok później McLaren zdołał powtórzyć swój sukces i ponownie zdobyć podwójne mistrzostwo, tym razem tytuł dla kierowcy przypadł kontrowersyjnie Alainowi Prostowi. Francuz zdobył tytuł po kolizji podczas Grand Prix Japonii ze swoim partnerem, pretendentem do tytułu, Ayrtonem Senną, od tego momentu stosunki między dwoma kierowcami pogorszyły się jeszcze bardziej.
Alain Prost przyłączył się do stajni Ferrari w 1990. Mimo tego McLaren zdominował dwa następne sezony i wraz z Senną zdobył podwójne mistrzostwa w sezonach 1990 i 1991. Drugim kierowcą stajni w tym okresie był Gerhard Berger, który przyczynił się do ich sukcesu.
Załamanie formy
Od sezonu 1992, McLaren popadł w kłopoty. Po roku dominacji, napędzanych silnikami Renault samochodów Willimasa, Honda wycofała się z Formuły 1. Silniki Forda, którymi McLareny były napędzane w następnym sezonie dobrze sprawowały się w rękach Senny, natomiast katastrofą było siedem zdobytych punktów przez Michaela Andretti'ego. Amerykanina w trzech ostatnich wyścigach sezonu 1993 zastąpił młody Fin, Mika Häkkinen. W 1994 Ayrton Senna przeszedł do Williamsa, a Martin Brundle został partnerem Miki w nowych samochodach, napędzanych silnikami Peugeot. Rezultaty nie były jednak zadowalające i francuska firma szybko wycofała się z Formuły 1.Początek ery Mercedesa, koniec ery Marlboro
Mercedes-Benz powrócił do Formuły 1 w 1994 r., zaopatrując w silniki zespół Sauber. Gdy tylko pojawiła się okazja McLaren połączył z nimi siły. Jednak sezon 1995 był jeszcze gorszy od poprzedniego, radykalnie zmieniony MP4-10 był za ciężki i za wolny, a Nigel Mansell był za szeroki żeby zmieścić się do kokpitu!W 1996 r. zakończyła się długoletnia współpraca stajni z firmą Philip Morris, która sponsorowała ją marką Marlboro. Z Formuły 1 zniknęły słynne biało-czerwone kolory malowania McLarena, które zostały zastąpione srebrnym kolorem Mercedesa. Począwszy od sezonu 1997 nazwa zespołu została zmieniona na West McLaren Mercedes, co było związane ze sponsoringiem firmy Imperial Tobacco.
Pomimo dominacji Williamsa w sezonach 1996-1997, McLaren wraz z Mercedesem stopniowo poprawiał swoje osiągi. Bardzo obiecująco rozpoczął się dla nich sezon 1997, gdy David Coulthard (dołączył do zespołu w sezonie 1996) wygrał Grand Prix Australii. Samochód okazał się jendak zbyt słaby, aby ciągle wygrywać wyścigi. Mimo tego Coulthard wygrał jeszcze w Grand Prix Włoch, a Häkkinen odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w zamykającym sezon, Grand Prix Europy. W trakcie tego sezonu McLarenowi udało się także pozyskać bardzo utalentowanego projektanta, Adriana Newey'a, który przyczynił się do sukcesów Williamsa.
Powrót na szczyt pod koniec lat 90.
Po utracie Newey'a przez Williamsa, ze sportu wycofało się Renault. Dzięki temu McLaren był w bardzo dogodnej pozycji do ataku. Grand Prix Australii zostało zdominowane przez Häkkinena i Coultharda, którzy zajęli dwa pierwsze miejsca na podium. Trzeci na mecie, Heinz-Harald Frentzen miał już do nich jednookrążeniową stratę.W ciągu całego sezonu 1998 McLaren wygrał dziewięć wyścigów, zdobywająć tytuł Mistrza Świata Konstruktorów. Tymczasem Mika Häkkinen zdobywając 100 punktów zapewnił sobie tytuł Mistrza Świata Kierowców.
Sezon 1999 nie był już dla Fina i zespołu tak łatwy. Bardzo silny okazał się być zespół Ferrari, który po raz pierwszy od 20 lat wywalczył tytuł w klasyfikacji konstruktorów. Sam Häkkinen zdołał jednak obronić tytuł, wygrywając ostatni wyścig w Japonii.
Ponowne obniżenie formy
Mclaren racing usgp 2004.jpg wprowadzany do garażu w trakcie kwalifikacji do Grand Prix Stanów Zjednoczonych 2004]] W sezonie 2000 kierowcy byli przygotowani równie dobrze jak przez ostatnie dwa lata, ale awarie samochodu Häkkinen'a nie pozwoliły mu utrzymać tytułu Mistrza Świata, który zdobył Michael Schumacher z Ferrari. Rok później McLaren i sam Mika nie pokazywali juz tak dobrej formy, do walki z Schumacherem stanął jeszcze Coulthard, ale przegrał z podwójnie mniejszą ilością punktów. Häkkinen ogłosił, że robi sobie roczną przerwę od wyścigów w sezonie 2002, aby później wycofać się definitywnie. Został zastąpiony przez innego Fina, Kimiego Räikkönena. W tym czasie McLaren wygrał tylko cztery wyścigi: pojedyncze zwycięstwo podczas Grand Prix Monako w sezonie 2002 dla Coultharda, dwa zwycięstwa w 2003 podczas Grand Prix Australii dla Coultharda i podczas Grand Prix Malezji dla Räikkönena, i pojedyncze zwycięstwo w Grand Prix Belgii dla Räikkönena w sezonie 2004. Mimo dobrej postawy Kimiego w sezonie 2003 (został wicemistrzem), okres ten był najgorszym w ciągu ostatniej dekady.Kolejna porażka w walce o tytuł
Coulthard opuścił stajnię po sezonie 2004, w barwach McLarena wystąpił w 150 wyścigach. Jego następcą został Kolumbijczyk, Juan Pablo Montoya, który z powodu kontuzji nie wystartował w dwóch wyścigach. Pedro de la Rosa zastąpił go w Grand Prix Bahrajnu, a Alex Wurz w Grand Prix San Marino.Zimowe testy sugerowały, że to McLaren będzie najlepiej przygotowany do sezonu, a trochę słabsza będzie od nich stajnia Renault. Podczas Grand Prix Australii okazało się, że to właśnie francuski zespół przygotował się lepiej, ich kierowcy zajęli pierwszą (Giancarlo Fisichella) i trzecią pozycję (Fernando Alonso). Tymczasem Montoya uplasował się na szóstej, a Räikkönen na ósmej pozycji. Wyścig w Malezji nie okazał się lepszy. Pomimo dobrej czwartej pozycji Montoy'i, Räikkönen z powodu pęknięcia opony znalazł się tuż za punktowanym ósmym miejscem.
Pedro de la Rosa 2005 Canadian GP.jpg Po Grand Prix Bahrajnu McLaren awansował na trzecią pozycję w klasyfikacji konstruktorów, tracąc do lidera - Renault, 17 punktów. Räikkönen stanął na najniższym stopniu podium, a Pedro de la Rosa, który zastąpił Montoy'ę zajął dobrą, piątą pozycję. Pozycje Hiszpan jest warta uwagi, ponieważ był to jego pierwszy wyścig od ponad dwóch lat. Grand Prix dało także odpowiedź na to, co McLaren powinien poprawić w swoim pakiecie. Okazało się, że należy poprawić opony wykorzystywane w kwalifikacjach. Zespół wraz z firmą Michelin podjął odpowiednie kroki.
Efekty pracy inżynierów były widoczne trzy tygodnie później, podczas kwalifikacji do Grand Prix San Marino. Räikkönen w obydwóch sesjach uzyskał najlepesze czasy, co dało mu pierwsze pole startowe. Gorzej w kwalifikacjach spisał się zastępca Juana, Alex Wurz, który startował dopiero z siódmego pola. Po starcie Räikkönen obronił pierwszą pozycję i szybko zwiększał przewagę nad Alonso. Niestety po przejechaniu dziewięciu okrażeń w bolidzie Fina złamała się tylnia półoś, co uniemożliwiło mu kontynuowanie wyścigu. Jego partner zdołał ukończyć wyścig na czwartje pozycji, a po dyskwalifikacji kierowców zespołu British American Racing awansował na trzecie miejsce.
Podczas Grand Prix Hiszpanii za kierownicę drugiego bolidu McLarena powrócił Montoya. Kolumbijczyk wywalczył dopiero siódme pole startowe. Tymczasem Räikkönen ponownie startował z pole position. Cały wyścig przebiegał po myśli Fina, który nawet na moment nie stracił prowadzenia i wygrał go z przewagą 27 sekund nad liderem klasyfikacji, Fernando Alonso. Montoya został sklasyfikowany na siódmej pozycji ze stratą jednego okrążenia do zwycięzcy. Także w Grand Prix Monako Kimi Räikkönen nie miał sobie równych, wygrywając wyścig w dominujący sposób, nawet na chwilę nie oddając prowadzenia. Dobrze spisał się także Montoya, który startując z szesnastej pozycji, zdołał awansować na piątą pozycję, co na ulicznym torze w Monako jest niemałym osiągnięciem.
...
8 listopada 2005 r. Red Bull Racing ogłosił, że od końca lutego 2006 r. Adrian Newey przechodzi do ich stajni.
Vodafone sponsorem tytularnym
Współpraca z firmą Imprerial Tobaco zakończyła się w trakcie Grand Prix Węgier 2005. Marka West zniknęła z bolidów stajni po piątkowych treningach. Jako nowego sponsora tytularnego typowano firmę Diageo, producenta whiskey Johnnie Walker, która rozpoczęła współpracę z zespołem na początku 2005 r. Tymczasem McLaren w grudniu ogłosił podpisanie długoterminowej umowy (10 lat) z firmą telekomunikacyjną Vodafone.Vodafone został oficjalnym partnerem komunikacyjnym stajni, a także sponsorem tytularnym. Zyskał także pewne prawa do wykorzystywania wizerunku zespołu w celach marketingowych. Umowa zacznie obowiązywać od sezonu 2007, właśnie wtedy nazwa zespołu zostanie zmieniona na Vodafone McLaren Mercedes. W sezonie 2006 zespół będzie występował bez sponsora tytularnego jako Team McLaren Mercedes.
Nowy sponsor tytularny to nie jedyna zmiana dla zespołu od sezonu 2007. Do zespołu dołączy także Mistrz Świata 2005, Fernando Alonso. Nie jest jasne kto zostanie partnerem Hiszpana w zespole, zarówno Räikkönen jak i Montoya zostają po sezonie 2006 bez kontraktu. Fin łączony jest z zespołem Ferrari, ale Ron Dennis wielokrotnie podkreślał, że w jego zespole zawsze jest dla niego miejsce.
Starty w Formule 1
Statystyki
Kierowcy
Kolejność wg daty pierwszego startu dla stajniInformacje techniczne
| Sezon | Nazwa | Samochód | Opony | Silnik | Oleje |
|---|---|---|---|---|---|
| 2006 | Team McLaren Mercedes | McLaren MP4-21 | Michelin | Mercedes-Benz | Mobil |
| 2005 | West McLaren Mercedes Team McLaren Mercedes | McLaren MP4-20 | Michelin | Mercedes-Benz | Mobil |
| 2004 | West McLaren Mercedes | McLaren MP4-19 McLaren MP4-19B | Michelin | Mercedes-Benz | Mobil |
| 2003 | West McLaren Mercedes | McLaren MP4-17D McLaren MP4-18 | Michelin | Mercedes-Benz | Mobil |
| 2002 | West McLaren Mercedes | McLaren MP4-17 | Michelin | Mercedes-Benz | Mobil |
| 2001 | West McLaren Mercedes | McLaren MP4-16 | Bridgestone | Mercedes-Benz | Mobil |
| 2000 | West McLaren Mercedes | McLaren MP4-15 | Bridgestone | Mercedes-Benz | Mobil |
| 1999 | West McLaren Mercedes | McLaren MP4-14 | Bridgestone | Mercedes-Benz | Mobil |
| 1998 | West McLaren Mercedes | McLaren MP4-13 | Bridgestone | Mercedes-Benz | Mobil |
| 1997 | West McLaren Mercedes | McLaren MP4-12 | Goodyear | Mercedes-Benz | Mobil |
| 1996 | Marlboro McLaren Mercedes | McLaren MP4-11 | Goodyear | Mercedes-Benz | Mobil |
| 1995 | Marlboro McLaren Mercedes | McLaren MP4-10 McLaren MP4-10B McLaren MP4-10C | Goodyear | Mercedes-Benz | Mobil |
| 1994 | Marlboro McLaren Peugeot | McLaren MP4-9 | Goodyear | Peugeot | Shell |
| 1993 | Marlboro McLaren | McLaren MP4-8 | Goodyear | Ford | Shell |
| 1992 | Honda Marlboro McLaren | McLaren MP4-6B McLaren MP4-7A | Goodyear | Honda | Shell |
| 1991 | Honda Marlboro McLaren | McLaren MP4-6 | Goodyear | Honda | Shell |
| 1990 | Honda Marlboro McLaren | McLaren MP4-5B | Goodyear | Honda | Shell |
| 1989 | Honda Marlboro McLaren | McLaren MP4-5 | Goodyear | Honda | Shell |
| 1988 | Honda Marlboro McLaren | McLaren MP4-4 | Goodyear | Honda | Shell |
| 1987 | Marlboro McLaren International | McLaren MP4-3 | Goodyear | TAG | Shell |
| 1986 | Marlboro McLaren International | McLaren MP4-2C | Goodyear | TAG | Shell |
| 1985 | Marlboro McLaren International | McLaren MP4-2B | Goodyear | TAG | Shell |
| 1984 | Marlboro McLaren International | McLaren MP4-2 | Michelin | TAG | Shell |
| 1983 | Marlboro McLaren International | McLaren MP4-1C McLaren MP4-1E | Michelin | TAG | Unipart |
| 1982 | Marlboro McLaren International | McLaren MP4-1B | Michelin | Ford | Unipart |
| 1981 | Marlboro McLaren International | McLaren M29C McLaren M29F McLaren MP4-1 | Michelin | Ford | Valvoline Unipart |
| 1980 | Marlboro Team McLaren | McLaren M29B McLaren M29C McLaren M30 | Goodyear | Ford | Castrol |
| 1979 | Marlboro Team McLaren Lowenbrau Team McLaren | McLaren M26 McLaren M28 McLaren M28B McLaren M28C McLaren M29 | Goodyear | Ford | Castrol |
| 1978 | Marlboro Team McLaren | McLaren M23 McLaren M26 | Goodyear | Ford | Texaco Havoline |
| 1977 | Marlboro Team McLaren | McLaren M23 McLaren M26 | Goodyear | Ford | Texaco |
| 1976 | Marlboro Team McLaren | McLaren M23 McLaren M26 | Goodyear | Ford | Texaco |
| 1975 | Marlboro Team Texaco | McLaren M23 | Goodyear | Ford | Texaco |
| 1974 | Yardley Team McLaren Marlboro Team Texaco | McLaren M23 | Goodyear | Ford | Texaco |
| 1973 | Yardley Team McLaren | McLaren M19A McLaren M19C McLaren M23 | Goodyear | Ford | Gulf |
| 1972 | Yardley Team McLaren | McLaren M19A McLaren M19C | Goodyear | Ford | Gulf |
| 1971 | Bruce McLaren Motor Racing | McLaren M7C McLaren M14A McLaren M19A | Goodyear | Ford | Gulf |
| 1970 | Bruce McLaren Motor Racing | McLaren M7C McLaren M14A McLaren M7D McLaren M14D | Goodyear | Ford Alfa Romeo | Gulf |
| 1969 | Bruce McLaren Motor Racing | McLaren M7A McLaren M7B McLaren M7C McLaren M9A | Goodyear | Ford | Gulf |
| 1968 | Bruce McLaren Motor Racing | McLaren M5A McLaren M7A | Goodyear | Ford BRM | Shell |
| 1967 | Bruce McLaren Motor Racing | McLaren M4B McLaren M5A | Goodyear | BRM | Shell |
| 1966 | Bruce McLaren Motor Racing | McLaren M2B | Firestone | Ford Serenissima | ? |
| Razem | 12 | 55 | 4 | 8 | 8 |
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona
- Informacje na temat stajni w serwisie Wyprzedź mnie!
- Oficjalna strona Mercedes-Benz
Zobacz też
- McLaren Group
- McLaren Racing - więcej informacji na temat zespołu McLaren poza Formułą 1
- McLaren Automotive
- McLaren Electronic Systems
- McLaren Marketing
- McLaren Applied Technologies
- Absolute Taste
Zespoły Formuły 1 | Konstruktorzy Formuły 1
Макларън-Мерцедес | McLaren (Formel 1) | McLaren | McLaren | Team McLaren | Team McLaren Mercedes Ltd | McLaren | McLaren Group | マクラーレン | West McLaren Mercedes | Team McLaren | Макларен (команда Формулы-1) | Moštvo McLaren | Team McLaren | McLaren | McLaren | 邁凱輪車隊
"Team McLaren"
