Tchawica (łac. trachea) - narząd układu oddechowego, stanowiący przedłużenie krtani. Rozpoczyna się na wysokości kręgu szyjnego C7, a kończy na wysokości kręgu piersiowego Th5. Na tej wysokości dzieli się pod kątem 55-65° (u dzieci 70-80°) na oskrzela główne prawe i lewe (bronchus principalis dexter et sinister), tworząc rozdwojenie tchawicy. W miejscu podziału znajduje się ostroga tchawicy (carina tracheae) rozdzielająca powietrze do płuc.

Tchawica dzieli się na:

• część szyjną
• część piersiową

Długość tchawicy wynosi 10-12 cm. Tchawica zbudowana jest z 16-20 szklistych chrząstek tchawiczych o podkowiastym kształcie połączonych więzadłami pierścieniowatymi lub tchawicznymi. Jej tylna ściana - ściana błoniasta - zawiera głównie mięśnie gładkie.

Przy skurczu światło tchawicy może się skracać o 1/4 swojego wymiaru. Przy wdechu wydłuża się o około 1,6 cm, a rozdwojenie tchawicy obniża się o jeden krąg.

Od wewnątrz tchawica wyścielona jest błoną śluzową pokrytą nabłonkiem wielorzędowym migawkowym, zawiera też gruczoły surowicze.

Zobacz też: śródpiersie, tracheostomia, tracheotomia.

Literatura: "Zarys Anatomii Układu Oddechowego" Tom CXCII, Prof. dr hab. med. Bogusław Gołąb, AM w Łodzi, Łódź 1991 r.

Anatomia człowieka | Laryngologia

Luftröhre | Trachea | Traqueia | Трахея