Siunjata (sanskr., pali: शून्यता, suññatā - pustka, pustość, niesubstancjonalność) - kluczowe pojęcie filozofii buddyzmu mahajany, która naucza, że wszystkie rzeczy i dharmy są nierzeczywiste, w przeciwieństwie do szkół buddyzmu wczesnego, których doktryna przyjmowała na ogół rzeczywistość dharm, choć zakładała brak substancjalności rzeczy i osobowości. Różnicę między pojmowaniem pustki we wczesnym buddyzmie a rozumieniem jej przez filozofów mahajany można przedstawić za pomocą dzbana: wg wczesnego buddyzmu rzeczy są podobne do pustego dzbana, natomiast w mahajanie nie ma nawet dzbana.

Pojęcie siunjaty pojawiło się w filozofii Nagardżuny. Według niego samsara jak i nirwana są nierealne, czyli puste. Pustka jest absolutem, a jej urzeczywistnienie oznacza osiągnięcie wyzwolenia. Zwana jest także tathatą czyli "takością". W Sutrze Serca powiedziano "Pustka jest formą a forma jest pustką". W Sutrze Diamentowej stwierdza się, że "wszystkie rzeczy złożone są jak światło, znikający obraz, migotanie lampy oliwnej, złudzenie, kropla wody, marzenie senne i blask błyskawicy".

Przez ludzi zachodu często mylnie rozumiana jako "pusta przestrzeń", próżnia - przez co często odnoszono buddyzm do nihilizmu. Tymczasem w kontekście dharmy, Pustość oznacza bezjaźniowość, brak trwałej istoty rzeczy. Innymi słowy mówiąc, Pustość oznacza nietrwałą i zmienną naturę wszystkich zjawisk w światach samsary.

Samo pojęcie Siunjata oznacza nie tyle pustkę, jak to jest na ogół tłumaczone, ale raczej bazę, jednorodność, z której to dopiero wyłania się zarówno pustka jak i forma, jest więc czymś bardziej od nich podstawowym.

Buddyzm

Shunyata | Shunyata | Śūnyatā | Sunyata | 空 (仏教) | Шуньята | Không tính