Shījīng (詩經), Księga pieśni jest kompilacją chińskiej poezji pochodzącej z okresu między XI a VII wiekiem p.n.e. Za kompilatora uznaje się Konfucjusza. Zaliczana jest do pięciu podstawowych ksiąg klasycznych pochodzących sprzed okresu cesarstwa. Wchodzi także w skład dziewięciu ksiąg klasycznych, zestawu, który uformował się w czasach dynastii Tang, oraz w skład "trzynastoksiągu konfucjańskiego" zestawionego za dynastii Qing.

Składa się z 305 wierszy (stąd Księga bywa czasem nazywana Shi sanbai - trzysta pieśni), przeważnie o czteroznakowych (czterosylabicznych) wersach. Obecne są w nich trzy środki poetyckie: opisy bezpośrednie, porównania i aluzje.

Podzielona jest na cztery części:

• Guofeng - Obyczaje państw (160 wierszy) zawiera pieśni ludowe
• Xiaoya - Małe ody (31 wierszy) - pieśni i wiersze biesiadne
• Da ya - Wielkie ody (74 wierszy) - j.w.
• Song - Hymny (40 wierszy) - pieśni o charakterze religijnym, związane z kultem przodków, głównie domu rządzącego rodu

Zobacz też: literatura chińska.

Linki zewnętrzne

• http://etext.lib.virginia.edu/chinese/shijing/shijing2.htm
• http://afpc.asso.fr/wengu/wg/wengu.php?l=Shijing

utwory literackie literatura chińska

Buch der Lieder | Shi Jing | Classique des vers | 시경 | 詩経 | Kinh Thi | 诗经