article

Słowianie połabscy, Połabianie - to ogólna nazwa plemion zachodniosłowiańskich zamieszkujących od VI wieku ziemie między Morzem Bałtyckim, Łabą, Hawelą i Odrą. Od wschodu graniczyli z Lubuszanami i Pomorzanami, od zachodu z Sasami, od południa zaś z Łużyczanami. Tych ostatnich często zalicza się do Słowian połabskich, jednak w tym artykule przyjęty został inny punkt widzenia.

Najważniejsze plemiona wchodzące w skład Połabian to:

Słowianie połabscy posługiwali się językami połabskimi, spokrewnionymi blisko z językiem pomorskim i językiem polskim (łącznie języki te tworzą podgrupę lechicką języków zachodniosłowiańskich). Język plemion serbskich spokrewniony był z językiem plemion czeskich.

Połabianie, podobnie jak ich południowi sąsiedzi, Łużyczanie, stanęli w obliczu germanizacji. Obodrzyce i Wieleci w VII wieku dostali się pod wpływy państwa Franków. Wyzwolili się z nich w 983.

Jednak w wyniku licznych wypraw krzyżowych, w których brali udział także schrystianizowani wcześniej władcy polscy, zostali ponownie ujarzmieni w XII wieku. Najdłużej (do pocz. XVIII wieku) ich język i obyczaje zachowały się na zachód od dolnej Łaby, gdzie mieszkali potomkowie Drzewian.

Zobacz też:

Linki zewnętrzne:

Plemiona słowiańskie | Słowianie

Polaben | Polabian Slavs | Pòłabsczi Słowiónie | Polaben | Polábios

 

This article is licensed under the GNU Free Documentation License. It uses material from the "Słowianie połabscy".

Home Pageartsbusinesscomputersgameshealthhospitalshomekids & teensnewsphysiciansrecreationreferenceregionalscienceshoppingsocietysportsworld