Radioodbiornik (odbiornik radiowy, odbiornik radiofoniczny, radio) to urządzenie elektroniczne służące do odbioru audycji radiowych. Audycje wysyłane są przez stacje nadawcze jako fale radiowe zmodulowane sygnałem akustycznym (mowa, muzyka, efekty dźwiękowe). Stosowana bywa modulacja amplitudy (starsze rozwiązanie) lub modulacja częstotliwości. Zadaniem odbiornika jest zamiana informacji zawartej w falach radiowych na napięcie elektryczne a następnie na dźwięk. Marconi-4LS.jpg

Elementy składowe odbiornika radiofonicznego

W skład odbiornika radiofonicznego wchodzą zawsze następujące elementy:

• Antena odbiorcza - pod wpływem pola elektromagnetycznego powstaje w antenie siła elektromotoryczna (napięcie).
• Obwody wejściowe - ich zadaniem jest wybranie sygnału odbieranej stacji spośród wielu sygnałów, które odebrała antena.
• Detektor (demodulator) - ze zmodulowanego sygnału wielkiej częstotliwości wydziela sygnał akustyczny.
• Przetwornik elektroakustyczny - zamienia elektryczny sygnał akustyczny na dźwięki słyszalne dla człowieka, zazwyczaj jest to głośnik lub słuchawki.

Elektrit Allegro.jpg

Układy elektryczne odbiornika

• Odbiornik detektorowy zwany też kryształkowym składał się z podstawowych elementów, wymienionych w części "Elementy składowe"; umożliwiał odbiór lokalnej stacji nadawczej przy pomocy słuchawek.
• Układ o bezpośrednim wzmocnieniu - zastosowanie wzmacniacza wielkiej częstotliwości (w.cz.) przed detektorem pozwoliło na odbiór dalekich stacji; by móc słuchac przy pomocy głośnika, zastosowano po detektorze wzmacniacz małej częstotliwości (m.cz.). Wzmacniacze w.cz. i m.cz. budowane były na lampach elektronowych.
• Odbiornik reakcyjny - we wzmacniaczu w.cz. zastosowano dodatnie sprzężenie zwrotne, zwane reakcją; pozwoliło to na uzyskanie dużej czułości i selektywności odbiornika przy niewielkiej liczbie lamp.
• Superheterodyna - układ opracowany roku 1918 przez Edwina Armstronga, rozpowszechniony w latach 30. XX wieku i odtąd stosowany stale przy konstruowaniu odbiorników radiowych. Istotą układu jest wytworzenie przy pomocy lokalnego generatora (heterodyny) sygnału o częstotliwości niezaleznej od odbieranej stacji, co ułatwia jego wzmocnienie.

Diora-Polonez.jpg | Julia-stereo.jpg

Konstrukcja odbiorników

Pierwsze odbiorniki radiofoniczne powstały w latach 20. XX wieku. Montowane były w prostopadłościennych, drewnianych skrzynkach. W latach 30. obudowy droższych odbiorników bardziej przypominały meble, niż urządenia techniczne. Przy końcu XX wieku odbiornik radiowy najczęściej występował jako element zestawu (z magnetofonem, odtwarzaczem CD). Miniaturyzacja podzepołów elektronicznych pozwoliła na wbudowanie odbiornika w niewielkie urządzenia codziennego użytku, np. telefon, zegarek, długopis. Więcej informacji o konstrukcjach odbiorników znajdziesz w odrębnym artykule.

Parametry odbiorników

Charakterystycznymi cechami odbiornika radiowego są między innymi: zakresy odbieranych częstotliwości, czułość, selektywność, moc wyjściowa, wierność odtwarzania dźwięku.

Inne radiowe urządzenia odbiorcze

Istnieją również inne typy urządzeń odbierających sygnały przesyłane przy pomocy fal elektromagnetycznych, są to m.in. telewizory, urządzenia radiokomunikacyjne, telefony komórkowe, radiotelefony, aparatura do zdalnego sterowania i wiele innych.

Zobacz też: Polskie odbiorniki radiowe, Historia radiofonii w Polsce

radio | sprzęt RTV