Równanie różniczkowe jest to równanie, które wyznacza zależność między nieznaną funkcją a jej pochodnymi.
Rozwiązanie równania różniczkowego polega na znalezieniu funkcji , której pochodne spełniają to równanie. Na przykład równanie różniczkowe ma ogólne rozwiązanie w postaci , gdzie i są stałymi wyznaczonymi z warunków brzegowych.
Równania różniczkowe można podzielić na:
Żeby rozwiazać równanie różniczkowe należy sprowadzić je do jednej ze standardowych form, a następnie użyć odpowiadającego tej formie przekształcenia.
Równania postaci
W najprostszym przypadku występuje tylko raz, a i inne pochodne nie występują wcale. Rozwiązać taki problem możemy całkując obie strony równania:
-
-
Nie należy przy tym zapominać o czynniku stałym z lewej strony.
Przykład:
-
-
-
Przykład 2:
-
-
- — musimy najpierw sprowadzić do standardowej postaci
- — i scałkować prawą stronę
-
-
Równania o zmiennych rozdzielonych
Powyższą metodę można uogólnić na szerszą klasę równań:
-
W ich przypadku całkuje się obie strony:
-
Po lewej uzyska się jakieś wyrażenie zawierające , po prawej zaś wyrażenie zawierające tylko samo . Odpowiednio przekształcając to (już nie różniczkowe) równanie można uzyskać zamkniętą postać .
Przykład:
-
-
-
-
Równania postaci
Rozwiązaniem takiego równania jest (w tym ):
-
Żeby to udowodnić podstawmy do równania różniczkowego:
-
- — możemy z obu stron pozbyć się stałej
- — ze wzoru na pochodną funkcji złożonej
- — a pochodna całki po funkcji jest równa danej funkcji
Przykład:
-
-
-
Równania postaci
Czyli tzw. liniowe równania różniczkowe.
Rozwiązaniem takich równań jest:
-
Co możemy przedstawić prościej jako:
-
-
Przykład:
-
-
-
-
-
-
- — gdzie nie da się przedstawić w prostszej postaci.
Dowód: Podstawmy rozwiązanie do równania różniczkowego:
-
+ \left(c + \int q(x) e^{-P(x)} dx \right)^\prime e^{P(x)}
= \left(c + \int q(x) e^{-P(x)} dx \right) e^{P(x)} p(x) + q(x)
= \left(c + \int q(x) e^{-P(x)} dx \right) e^{P(x)} p(x) + q(x)
= \left(c + \int q(x) e^{-P(x)} dx \right) e^{P(x)} p(x) + q(x)
Co też należało pokazać.
Równania Bernoulliego
Równania Bernoulliego to równania postaci:
- , dla dowolnej liczby rzeczywistej (oprócz trywialnych przypadków 0 i 1, które redukują się bez podstawiania do równań liniowych)
Rozwiązujemy je sprowadzając je do równań liniowych przez podstawienie:
-
Wtedy możemy rozwiązać równanie liniowe z :
-
A następnie wyprowadzamy z .
Podstawienie to jest poprawne, ponieważ:
-
-
-
-
Przykład:
-
-
- — co już potrafimy rozwiązać
Równania postaci
Równania takie rozwiązuje się podstawiając .
-
-
Czyli po podstawieniu otrzymujemy:
-
-
Co powinno być znacznie łatwiejsze do rozwiązania.
Przykład:
-
-
-
-
-
-
-
-
- – możemy uprościć postać czynnika stałego
-
-
Czynnik stały
Często w trakcie rozwiązywania równania pojawia się czynnik stały, a potem wyrażenia z tym czynnikiem
coraz bardziej się komplikują. Możemy chcieć je uprościć, wprowadzając na miejsce czynnika stałego jakiś inny, np.:
-
-
Wolno nam też robić rzeczy, których w innych sytuacjach nie powinniśmy, np.:
-
Na pierwszy rzut oka nie wygląda to na poprawne przekształcenie – co jeśli ktoś przyjmie za liczbę ujemną ? Równania różniczkowe jednak, nawet jeśli interesują nas tylko wyniki rzeczywiste, robimy tak naprawdę na liczbach zespolonych – dla rzeczywistych , generuje nam wszystkie liczby dodatnie, zaś wygeneruje nam zaś wszystkie liczby ujemne (a inne dadzą nam wyniki zespolone, których być może nie chcemy).
Zobacz też
Równania różniczkowe
Differensiaalvergelyking | Диференциално уравнение | Equació diferencial | Diferenciální rovnice | Differentialligning | Differentialgleichung | Differential equation | Ecuación diferencial | معادلات دیفرانسیل | Équation différentielle | 미분방정식 | Equazione differenziale | משוואה דיפרנציאלית | Differentiaalvergelijking | 微分方程式 | Equação diferencial | Ecuaţie diferenţială | Differentiaaliyhtälö | Differentialekvation | สมการเชิงอนุพันธ์ | Diferansiyel denklemler | 微分方程