Odruch źreniczny to mechanizm adaptacji oka do zmieniającej się ilości światła padającego na siatkówkę. Średnica źrenicy maleje wraz z zwiększaniem się natężenia promieni świetlnych (np. zbliżaniem się obserwowanego przedmiotu).

Receptorem łuku tego odruchu jest siatkówka. Droga aferentna to nerw wzrokowy, następnie pasmo wzrokowe i ciało kolankowante boczne. Funkcjonalny ośrodek to kolejno: wzgórek czworaczy górny, pole przedpokrywowe i jądro Westphala - Edingera. III nerw czaszkowy i zwój rzęskowy stanowią drogę eferentną. Efektorem jest mięsień zwieracz źrenicy.

Odruch źreniczny może występować u człowieka, który nie ma żadnych funkcji wzrokowych. Może też nie występować u widzącej osoby, np. w wyniku zniszczenia drogi odruchu, lub gdy brzeg tęczówki jest przyklejony do przedniej powierzchni soczewki.

W sytuacji eksperymentalnej, gdy światło eksponowane jest tylko do jednego oka, występuje odruch bezpośredni w stymulowanym oku, oraz pośredni - również mioza w drugim.

Zobacz też: akomodacja

fizjologia człowieka | neurologia | Psychologia poznawcza

Pupillary reflex