Notacja polska, zapis przedrostkowy, Notacja Łukasiewicza – sposób zapisu wyrażeń arytmetycznych, podający najpierw operator a potem operandy (argumenty). Sposób ten przedstawił 1920 polski matematyk Jan Łukasiewicz (por. Notacja Łukasiewicza).

Wyrażenie w notacji polskiej nie wymaga nawiasów, ponieważ przypisanie argumentów do operatorów wynika wprost z ich kolejności w zapisie, o ile z góry znana jest liczba argumentów poszczególnych operatorów.

Na przykład zakładając, że operatory / i + są binarne, zapis w notacji polskiej: / 7 + 2 3 interpretuje się jednoznacznie jako równoważny notacji tradycyjnej (zapisowi wrostkowemu): 7 / (2 + 3)

Notacja polska jest bliska naturalnemu sposobowi wyrażania działań, w którym zazwyczaj najpierw podaje się czynność, a następnie dopełnia wyrażenie wskazaniem rzeczy, do których czynność się odnosi. Działanie z przykładu powyżej naturalnie wypowiadamy po polsku:

"podziel	siedem	przez sumę	dwu	i trzech"
/	7	+	2	3

Stąd zapis przedrostkowy stał się podstawą edukacyjnego języka programowania Logo i opartego na Logo języka Scheme, a także języków LISP i Tcl.

Zobacz też: Odwrotna notacja polska

programowanie

Polnische Notation | Polish notation | ポーランド記法 | Notação Polonesa