Nieśmiałość jest to złożony, charakterystyczny syndrom objawów, wiążący się ze zmianami w sferze emocjonalnej (lęk), motywacyjnej i behawioralnej. Nieśmiałość to:

• świadomość własnej niezdolności do podjęcia działania, które chce się podjąć i co do którego wie się jak to zrobić.
• obawa przed negatywną samooceną lub negatywną oceną ze strony innych.

Osoba nieśmiała wyróżnia się milkliwością, gdy inni mówią, bezruchem, gdy inni się poruszają, izolacją, gdy inni nawiązują przyjazne kontakty. Charakteryzuje ją zatem raczej nieobecność reakcji zewnętrznych, niż obecność jakichś niezwykłych reakcji. (Zimbardo P. i Ruch F. Psychologia i życie)

W potocznym rozumieniu nieśmiałość jest uczuciem niepewności i lęku doświadczanym przez ludzi przy przebywaniu z innymi, rozmowie, proszeniu o przysługę.

Osobowościowe podstawy syndromu nieśmiałości:

• negatywna rozbieżność między ja realnym a idealnym,
• wysokie standardy wykonywania zadań, czynności oraz pełnienia ról (dominacja ja idealnego),
• poczucie nieadekwatności standardów do zadań, którym dana osoba ma sprostać,
• tendencja do spostrzegania innych ludzi, jako stawiających wysokie wymagania,
• niestabilna samoocena.

Nieśmiałość.png

Literatura

• Harwas – Napierała B. (1986), Wychowawcza terapia nieśmiałości – jej założenia i techniki, w: Psychologia Wychowawcza 4/1986
• Polland J. (2000), Wrażliwe dziecko, Poznań, Rebis
• Zimbardo P.G. (2000), Nieśmiałość - co to jest? Jak sobie z nią radzić?, Wydawnictwo Naukowe PWN

Linki zewnętrzne

• http://niesmialosc.net

Pedagogika | Psychologia wychowawcza

Schüchternheit | Shyness | Timidité | Ujous | Çekingenlik