Monofizytyzm - kierunek w teologii chrześcijańskiej przyjmujący, że w Chrystusie jest tylko jedna natura boska, a ludzka natura zaraz po wcieleniu została wchłonięta przez boską. Pogląd ten został sformułowany przez mnicha z Konstantynopola, Eutychesa. Według niego ludzka natura Chrystusa była jak plaster miodu, boską naturę można natomiast porównać do morza, po wcieleniu ludzka natura wrzucona w boską została w niej rozpuszczona jak plaster miodu w wodach morza.

Monofizytyzm stał się przedmiotem ostrych kontrowersji i sporów. Papież Leon I i sobór chalcedoński (451) odrzuciły go, przyjmując duofizytyzm, a więc dwoistość natury Chrystusa - boską i ludzką zjednoczoną w jednej osobie Jezusa Chrystusa - unia osobowa. Z kolei ustalenia soboru chalcedońskiego zostały odrzucone w Egipcie, Etiopii i Armenii, co zapoczątkowało powstanie Kościołów przedchalcedońskich.

Kościoły uznające mniej radykalne sformułowania monofizytyzmu istnieją do dzisiaj, same jednak unikają stosowania nazwy "monofizyckie". Są to:

• Syryjski Kościół Ortodoksyjny (kościół jakobicki),
• Koptyjski Kościół Ortodoksyjny w Egipcie,
• Etiopski Kościół Ortodoksyjny Tewahedo (tewahedo oznacza "zrobiony jako jeden"),
• autokefaliczny Erytrejski Kościół Ortodoksyjny,
• Armeński Kościół Apostolski.

Zobacz też: Kościoły chalcedońskie

Historia chrześcijaństwa | Chrześcijaństwo przedchalcedońskie | Bizancjum | Chrystologia

Monofyzitismus | Monophysitismus | Monophysitism | Monofisismo | Monophysisme | 단성설 | Monofisismo | המינות המונופיזיסטית | Monofysitisme | 単性論教会 | Monofysittisme | Monofisismo | Монофиситы | Monofysitismi