article

Lulek czarny
Henbane1.JPG
Systematyka

/tr>
Klasa:Rosopsida
Podklasa:jasnotowe
Rząd:psiankowce
Rodzina: psiankowate
Rodzaj: lulek
Gatunek: Lulek czarny
Nazwa systematyczna

Hyoscyamus niger

GatunekTrujacy01.png | Rośliny_medycyna01.png Lulek czarny (lulka, lulek jadowity, szalej czarny) (Hyoscyamus niger) - gatunek z rodziny psiankowatych. Roślina prawdopodobnie pochodząca z zachodniej i środkowej Azji, obecnie o znacznie poszerzonym zasięgu, zadomowiony m.in. w Ameryce Północnej i Europie. W Polsce dość częsty - zarówno jako chwast, jak i w uprawie.

Charakterystyka


Pokrój : roślina dwuletnia o wysokości 30-60 cm i niemiłej woni
Łodyga : wzniesiona, gałęzista, gruczołowato omszona, lepka w dotyku
Liście : gęsto ustawione, szerokie, w zarysie jajowate, o brzegu zatokowo-pierzasto-wrębnym. Odziomkowe liście są większe i ogonkowe, natomiast łodygowe siedzące, mniejsze. Barwa liści jasnozielonożółtawa
Kwiaty : brudnożółte z fioletowymi żyłkami, liczne w kątach liści. Kielich zrośnięty w rurkę, owłosiony, z pięcioma ostrymi, u nasady lepkimi ząbkami, obejmuje zalążnie, a po dojrzeniu owoc. Kwitnie od czerwca do września
Owoc : torebka otwierająca się czapeczką. Nasiona liczne, jasnobrązowe, matowe, w zarysie okrągłe. Owocuje od sierpnia do listopada.
Biotop, Wymagania : roślina ruderalna, spotykana również na przydrożach, pustkowiach.

Roślina trująca wszystkie części rośliny są trujące, najbardziej jednak korzeń i nasiona. Zawiera alkaloidy: skopolaminę, atropinę i L-hioscyjaminę i kuskohigrynę.

Zatrucia zdarzają się przez żucie i jedzenie nasion na skutek pomylenia ich z nasionami maku oraz korzeniem przez pomylenie z korzeniem skorzonery lub pasternaku.

Obajwy zatrucia : Charakterystycznym objawem zatrucia lulkiem są halucynacje. Typowe jest rozszerzenie źrenicy i wysuszenie błon śluzowych jamy ustnej i gardła. W stanie halucynacji wywoływanych przez liście lulka dominuje duże pobudzenie ruchowe, co jest charakterystyczne i odróżnia te zatrucia od zatruć pokrzykiem lub bieluniem.

Zastosowanie


  • Roślina lecznicza :
  • Surowiec zielarski : liście
    • Działanie : liście mają małe zastosowanie w postaci extractum siccum (0,3% alkaloidów) w formach recepturowych. Duże ilości używane są do wyrobu Oleum Hyoscyami.

Pliniusz radził wdychać dym z palonego lulka na uśmierzenie bólu zębów, a w średniowieczu stosowano lulek do znieczuleń. W homeopatii używano go jako leku na uspokojenie, czasem przeciwbólowo przy silnych bólach gośćcowych, zapaleniach korzonków i nerwobólach.

Ciekawostki


Stosowano go jako trutkę na szczury i myszy w spichlerzach, ale też i do wzmacniania piwa.

Psychoaktywny lulek czarny znany był już w epoce brązu w rejonie Alp. Przypuszczalnie używali go wczesnośredniowieczni Rusowie w trakcie pogrzebu opisanego przez arabskiego kupca i podróżnika Ibn Fadlana. Napój uwarzony z tej rośliny serwowano niewolnicom zabijanym w ofierze dla zmarłego wielmoży.

Europejskie czarownice z czasów renesansu używały właśnie lulka czarnego oraz belladonny, mandragory i datury do produkcji tzw. “maści do latania”.

Rosopsida | Zioła | Блян | Blín černý | Bilsenkraut | Henbane | Jusquiame | Hyoscyamus niger | Bilzekruid | Белена | Bolmört

 

This article is licensed under the GNU Free Documentation License. It uses material from the "Lulek czarny".

Home Pageartsbusinesscomputersgameshealthhospitalshomekids & teensnewsphysiciansrecreationreferenceregionalscienceshoppingsocietysportsworld