Gourt Home::Gourt :: Ludwik VII
Ludwik VII (franc. Louis VII le Jeune) (ur. 1120 - zm. 18 września 1180, Paryż) - król Francji w latach 1137-1180. Syn Ludwika VI, z dynastii Kapetyngów.
Początek rządów
Jako młodszy syn królewski Ludwik był od swoich wczesnych lat przygotowywany do stanu duchownego. Po przypadkowej śmierci swojego starszego brata Filipa został niespodziewanie następcą tronu. Koronowany został w Reims 25 października 1131 przez papieża Innocentego II. Według przekazów mu współczesnych był oczytany i pobożny, charakteryzował się ascetycznością i prostodusznością, naturę miał melancholijną. Po śmierci swojego ojca, Ludwika VI zostaje ponownie koronowany w Bourges 25 grudnia 1137 i obejmuje samodzielną władzę.
22 lipca 1137 wziął ślub z Eleonorą Akwitańską. Małżeństwo to nie było zbyt udane na skutek różnicy usposobień i temperamentów małżonków. W posagu otrzymał Akwitanię, czyli prowincje Limousin, Angoumois, Périgord, Poitou, Saintonge i Gaskonię. W ten sposób obszar pozostający pod władzą królewską zwiększył się prawie trzykrotnie.
Bezpośrednio po objeciu tronu przez Ludwika nastąpiły bunty przeciwko władzy królewskiej w miastach Orlean i Poitiers. Młody król wszedł także w konflikt z papieżem Innocentym II wokół obsady arcybiskupstwa Bourges. Koflikt ten sciągnął na królestwo papieski interdykt.
Ludwik zaangażował się w konflikt zbrojny z Tybaldem II z Szampanii. Przyczyną konfliktu była królewska zgoda na oddalenie przez królewskiego seneszala, Raula I z Vermandois swojej żony, siostrzenicy Tybalda i ponowny jego ślub z Petronillą Akwitańską, siostrą żony króla. Dodatkowym powodem było wzięcie przez Tybalda strony papiestwa w konflikcie o arcybiskupstwo Bourges. Działania zbrojne trwały od 1142 do 1144 i zakończyły się zajęciem hrabstwa przez siły królewskie. Ludwik osobiście dowodził szturmem i spaleniem miasta Vitry (ponad tysiąc mieszkanców zginęło w płomieniach).
W międzyczasie Godfryd V Plantagenet, hrabia Ajou, podbił Normandię, zagrażając bezpośrednio posiadłościom królewskim. Ludwik śmiałym manewrem przerzucił swoje wojska nad granicę Normandzką i zdobył strategicznie położone Gisors.
Udział w drugiej krucjacie
W święta Bożego Narodzenia 1145 król Ludwik, być może targany wyrzutami sumienia z powodu swojego udziału w wojnie w Szampanii, zadeklarował udział w wyprawie krzyżowej. Ostatecznie para królewska wyruszyła w czerwcu 1147 z Metz w Lotaryngii, drogą lądową w kierunku Ziemi Świętej. Ludwik o mały włos uniknął śmierci w krwawej bitwie, która wywiązała się, gdy w okolicach Latakii armia krzyżowców została zaskoczona w wąwozie przez wojska tureckie. Ostatecznie armia francuska dotarła do Antiochii w 1148. Książe Antiochii, Rajmund z Poitiers, wuj Eleonory, nalegał na Ludwika aby ten wstrzymał swój marsz ku Jerozolimie i pomógł mu w zdobyciu Aleppo i Cezarei. Na tym tle doszło do konfliktu pomiędzy małżonkami. Król podejrzewał również kazirodczy romans swojej żony z Rajmundem. Ludwik VII pośpiesznie opuszcza Antiochię.
Razem z królem Niemiec Konradem III i królem Jerozolimy Baldwinem III rozpoczyna nieskuteczne oblężenie Damaszku zakończone klęską i odwrotem krzyżowców. Ludwik, pomimo protestów swojej żony, decyduje sie (1149) na powrót z armią do Francji.
Rozwód z Eleonorą i jego skutki
Jedynymi rezultatami wyprawy był deficyt w skarbcu królewskim, utrata znacznej części rycerstwa, a także kryzys małżeństwa Ludwika i Eleonory. W marcu 1152, synod w Beaugency ogłosił anulowanie królewskiego małżeństwa pod pretekstem nadmiernego spokrewnienia małżonków. Nieoficjalną przyczyną było zachowanie się królowej podczas wyprawy krzyżowej, ciągłe kłótnie pomiędzy małżonkami, a także malejące szanse na spłodzenie męskiego potomka w tym związku. Wkrótce po anulowaniu małżeństwa, Eleonora wyszła za mąż za Henryka II, księcia Anjou (późniejszego króla Anglii) i przekazała mu Akwitanię w charakterze posagu. Ludwik prowadził niezbyt skuteczną wojnę przeciw Henrykowi pod pretekstem zawarcia małżeństwa bez zgody suwerena. W 1154 zrezygnował z roszczeń do Akwitanii w zamian za odszkodowanie pieniężne.
Kolejne małżeństwa
W 1154 Ludwik ożenił się z Konstancją, córka króla Kastylii, Alfonsa VII. Małżeństwo to także nie przyniosło królowi męskiego potomka. Konstancja umarła w połogu w 1160. Pięć tygodni później król ożeni się po raz trzeci, z Adelą z Szampanii.
Konflikt z Plantagenetami
Jako element procesu pokojowego z Henrykiem I, król Ludwik przyrzekł rękę swojej córki, Małgorzaty synowi Henryka II, Henrykowi Młodszemu ustanawiając posag w postaci normandzkich twierdz Vexin i Gisors. Bezpośrednio po trzecim ślubie Ludwika, Henryk II przeprowadził ślub swojego piecioletniego syna z dwuletnią Małgorzatą: miało to na celu jak najszybsze przejęcie posagu. Ludwik zdawał sobie sprawę z konieczności przeciwwstawienia się narastającej hegemonii Plantagenetów na kontynencie, ale poprzez brak zdecydowania, środków finansowych i militarnych nie był w stanie skutecznie wpływać na rozwój wydarzeń. Jednym z niewielu sukcesów militarnych była odsiecz udzielona Rajmundowi V, hrabiemu Tuluzy, zaatakowanemu przez Henryka II w 1159.
W trakcie sporu cesarstwa z papiestwem o inwestyturę Ludwik poparł papieża Aleksandra III w jego konflikcie z cesarzem Fryderykiem I Barbarossą. Nie bez wpływu na tą decyzję miały roszczenia Fryderyka do miasta Arles.
Ludwik przyjął i otoczył opieką Tomasza Becketa podczas jego kilkuletniego pobytu we Francji (1164-1170, początkowo w opactwie cysterskim w Pointigny, później w Sens. Król usiłował prowadzić mediację pomiędzy arcybiskupem a Henrykiem II, lecz wykorzystywał także pobyt Becketa do osłabienia pozycji politycznej swojego rywala. Ludwik wspierał również bunt synów Henryka II przeciwko ojcu w latach 1173-1174 ale konflikty pomiędzy braćmi i brak zdecydowania ze strony Ludwika spowodowały rozpad koalicji. Z inspiracji papieskiej Henryk II i Ludwik VII zawarli traktat w Vitry w 1177.
Bilans rządów
W polityce wewnętrznej Ludwikowi się przeprowadzić reformy administracyjne oraz sprzyjać rozwojowi nauki i oświaty, poprzez zakładanie sieci szkół przykościelnych i przyzakonnych. Znacznie przyrosła ludność królestwa, rozwinął się handel, rozbudowały się miasta i fortece. Przychylność, jaką darzył króla Kościół katolicki zaowocowała umocnieniem władzy królewskiej i sprawności administracyjnej państwa.
Rządy Ludwika VII z punktu widzenia polityki zewnętrznej określa się zwykle jako niefortunne. Biorąc pod uwagę jednak nierówność potencjałów politycznych i gospodarczych ówczesnej Francji i Anglii, a także przewagę Henryka II pod względem umiejętności i możliwości militarnych można uważać, że Ludwik VII ocalił dynastię Kapetyngów.
Ludwik VII zmarł 18 września 1180 w opactwie Saint-Point, jego grób znajduje się bazylice Saint-Denis
Potomstwo
- z Konstancją Kastylijską:
- z Adelą z Szampanii:
- Filip II August zwany Dieudonné - późniejszy król Francji w latach 1180-1223.
- Agnieszka Francuska
Lluís VII de França | Louis VII o Ffrainc | Ludwig VII. (Frankreich) | Louis VII | Louis VII of France | Luis VII de Francia | Louis VII de France | Luj VII., kralj Francuske | Luigi VII di Francia | לואי השביעי מלך צרפת | ლუი VII (საფრანგეთი) | Lodewijk VII van Frankrijk | ルイ7世 (フランス王) | Ludvig VII av Frankrike | Luís VII de França | Людовик VII (король Франции) | Луј VII | Ludvig VII (Ranska) | Ludvig VII av Frankrike | 路易七世 (法兰西)
"Ludwik VII"