Lądolód - lodowiec kontynentalny - pokrywa lodowa o dużej miąższości (do kilku kilometrów), zajmująca obszar powyżej 50 tysięcy km2. Tworzy lekko wypukłą tarczę zbudowaną ze śniegu i lodu, rozpływającą się na boki pod wpływem własnego ciężaru. Obecnie lądolód występuje tylko na Antarktydzie (13 mln km2) i Grenlandii (1,7 mln km2). Dla porównania lądolód plejstoceński przekroczył 30 mln km2 powierzchni, a suma powierzchni wszystkich współczesnych lodowców (poza Antarktydą i Grenlandią) wynosi niewiele więcej niż 0,5 mln km2 (w Kanadzie - 200 tys., w Himalajach - 33 tys., w USA - 75 tys. km2)
Lądolód może osiągać miąższość do 4000 m.
Poniższy opis przedstawia początek formowania lądolodu, a także każdego lodowca. Poszczególne fazy można opisać następująco:
1.działalność erozyjna
-rynny polodowcowe - są to zagłębienia uformowane przez wody podlodowcowe
-jezioro rynnowe - rynna polodowcowa wypełniona wodą
-pradolina, rozległe doliny uformowane przez wody polodowcowe płynące równolegle do czoła lądolodu
2.działalność akumulacyjna
-morena czołowa - powstaje w trakcie postoju lądolodu i tworzy równoległe do czoła lodowca pasy wzniesień
-morena denna - powstaje pod lodowcem, pozostawia po sobie falista równinę zbudowaną z glin, piasków i żwirów
-sandry - piaszczysto-żwirowe stożki napływyowe tworzące rozległe równiny
-jezioro morenowe - zagłębienia międzymorenowe wypełnione wodą
-piaszczysto-żwirowe pagórki o różnych kształtach związane z akumulacyjną działalnością wód podlodowcowych
Zobacz też: przegląd zagadnień z zakresu geografii, lodowiec szelfowy, Ziemia-śnieżka, eratyk, zlodowacenie