Księga Izajasza

Księga Izajasza, Iz - księga prorocka Starego Testamentu, przypisywana prorokowi Izajaszowi.

Współcześnie spotyka się dwa główne poglądy na autorstwo księgi Izajasza - jeden, tradycyjny, przypisuje autorstwo całej księgi Izajaszowi (w VIII wieku p.n.e.), natomiast drugi wyróżnia trzech redaktorów księgi:

Proto-Izajasz (rozdziały 1-39, nazywane "Księgą Gróźb") wypowiada mowy przeciw Judzie, Jerozolimie oraz innym narodom - zwłaszcza Asyrii. Najstarsze fragmenty są datowane VIII wiek p.n.e., ale ostatecznie zostały zredagowane i połączone z fragmentami apokaliptycznymi w VI lub V wieku p.n.e..
Deutero-Izajasz (rozdziały 40-55, nazywane "Księgą pocieszenia") zapowiada wyzwolenie z niewoli babilońskiej, datowany na połowę V wieku p.n.e..
Trito-Izajasz (rozdziały 56-66, nazywane "Księgą triumfu") ma charakter mesjański, opisuje przyszłą chwałę Jerozolimy; datowany na koniec V wieku p.n.e..

Mimo wielu autorów język i styl księgi jest stosunkowo jednolity oraz zachowane jest najważniejsze przesłanie, jakim jest nadejście posłanego od Boga Sługi Pańskiego, który wyratuje naród izraelski z opresji.

Biblia

Gourt Home::Gourt :: Księga Izajasza