Karabiner 98k (Kar98k) - niemiecki karabin z okresu drugiej wojny światowej.

Historia konstrukcji

Przepisowym karabinem armii niemieckiej w czasie pierwszej wojny światowej był Gewehr 98 (Gew98). Był to typowy karabin początku XX wieku z o długości 1250 mm, z lufą długości 740 mm. Doświadczenia wojenne wykazały że tak długa lufa jest zbędna, a karabin za długi.

Efektem tych doświadczeń było skonstruowanie w latach 20. w kilku krajach krótkich karabinów systemu Mausera z lufami długości ~600 mm (belgijski FN Mle1924/30, czeski vz.1924, polski wz.1929). W Niemczech podstawą do stworzenia krótkiego karabinu był karabinek Kar98AZ. Został on skonstruowany w 1908 roku dla artylerzystów i saperów. Ponieważ Kar98AZ miał być bronią służącą do samoobrony nie posiadał mocowania bagnetu co dyskwalifikowało go jako broń piechoty. Dostosowanie go dla tej formacji polegało na zastosowaniu podstawy bagnetu. Przy okazji zmodyfikowano podajnik magazynka (przy pustym magazynku podajnik blokował zamek w tylnym położeniu informując żołnierza o konieczności ponownego załadowania magazynka).

Nowy karabin był początkowo produkowany na eksport. Dopiero 14 czerwca 1935 roku został przyjęty do uzbrojenia jako Kar98k (oficjalnie był więc karabinkiem).

Pierwszą modernizację Kar98k przeszedł w 1939 roku. Osłonięto wtedy muszkę tunelową osłoną. Następnie kiedy zaczęło brakować drewna orzechowego na łoże zastąpiono je łożem wykonanym ze sklejki. Nowy materiał łoża wymusił zmianę konstrukcji kolby która zamiast płaskiej stopki otrzymała tłoczony z blachy trzewik. Coraz więcej części karabinu było tłoczone (zamiast frezowane).

Coraz gorsza sytuacja militarna III Rzeszy sprawiła że od 1943 roku wprowadzano coraz więcej uproszczeń w konstrukcji karabinu. Przedni bączek zastąpiła opaska z blachy, karabiny przestały być wyposażane w bagnety i wyciory. W 1944 roku umieszczoną na kolbie blaszaną rozetę z przelotowym otworem (tzw. babka służąca do rozkładania zamka) zastąpiły otwory w trzewiku kolby. Egzemplarze wykonane w 1945 roku często posiadały stały celownik przystrzelany na odległość 100 m i skrócone łoże (oszczędność drewna). Niektóre egzemplarze nie posiadały żadnego pokrycia zabezpieczającego przed korozją.

W latach 1935-45 wyprodukowano ponad siedem milionów karabinów Kar98k (4,4 miliona w zakładach Mausera, 1,7 miliona w zakładach J.P.Sauer & Sohn, milion w zakładach Gustloff-Werke). Pomimo wprowadzenia do uzbrojenia karabinów samopowtarzalnych i automatycznych Kar98k do końca wojny pozostał przepisowym karabinem Wehrmachtu.

Po zakończeniu drugiej wojny światowej karabiny Kar98k trafiły do arsenałów wielu państw. Między innymi dużą ilość tych karabinów była używana do lat siedemdziesiątych w Izraelu (większość izraelskich Mauserów została przebudowana na wersję kalibru 7,62 x 51 mm NATO.

Opis konstrukcji

Karabin Kar98k był indywidualną bronią powtarzalną. Zamek czterotaktowy, ślizgowo-obrotowy. Ryglowanie za pomocą dwóch rygli. Zasilanie ze stałego, dwurzędowego magazynka pudełkowego o pojemności pięciu naboi. Przyrządy celownicze składały się z trójkątnej muszki i celownika krzywiznowego. Broń była wyposażona w bagnet nożowy. Na zakończeniu lufy można było montować garłacz (Schiessbecher).

Karabiny powtarzalne

K98 | Karabiner 98k | Mauser Kar 98k | Karabiner 98k | Mauser Karabiner 98k | מאוזר K98 | Mauser Karabiner 98k | Kar98k | Karabiner 98k | Mauser Kar 98k | Kar 98k毛瑟步枪