KIIW.jpg Kanut (Knud) Wielki (994/995 - 12 listopada 1035) - król Anglii w latach 1016 - 1035 (jako Kanut I Wielki, Canute the Great), Danii w latach 1018 - 1035 (jako Kanut II Wielki, Knud 2. den Store) i Norwegii w latach 1028 - 1035 (jako Knud den Mektige), a także zarządca Szlezwiku i Pomorza.

Kanut Wielki był synem Swena Widłobrodego oraz Sygrydy Storrådy (Świętosławy), córki Mieszka I. Na chrzcie otrzymał imię Lambert. W 1013 roku towarzyszył ojcu w wyprawie na Anglię. Po jego śmierci w lutym 1014 roku powrócił do Danii, skąd udał się do Polski po matkę. W 1016 roku wylądował w Anglii na czele poważniejszych sił.

Związany z Ælgifu, z którą miał synów Swena i Harolda Zajęczą Stopę.

Jego żoną od 1017 roku była Emma z Normandii, z którą miał syna Hardekanuta i córkę Gunhildę Kunegundę.

Bibliografia

• Labuda G., Kanut Wielki, (w:) Słownik Starożytności Słowiańskich, t. 2, 1964.

Postacie średniowiecza | Władcy Danii | Władcy Norwegii | Władcy Anglii i Wielkiej Brytanii

Knud den Store | Knut der Große | Knut Suur | Canute the Great | Canuto II de Dinamarca | Knud Ier le Grand | 크누트 대왕 | קאנוט הגדול | Knoet de Grote | クヌーズ1世 (デンマーク王) | Knut II av Danmark | Knut den mektige | Canuto, o Grande | Кнуд Великий | Knuut Suuri | Knut den store | Канут Великий