Kał (inaczej stolec, ekskrementy, odchody, łac. faeces) – odpadowe produkty procesu trawienia. Kał powstaje w jelicie grubym. Resztki pokarmowe, które zostają przesunięte z jelita cienkiego do jelita grubego mają konsystencję stosunkowo płynną. Dopiero w jelicie grubym dochodzi do końcowej fazy resorpcji wody i zagęszczenia kału. W skład kału wchodzą: resztki pokarmowe, śluz, bakterie, resztki nabłonka, woda itp. Kał przesuwa się w jelicie dzięki jego ruchom perystaltycznym. Ostateczne jego formowanie zachodzi w odbytnicy; wydalany jest w czasie defekacji przez odbyt dzięki skurczom ścian odbytnicy. Kał człowieka i innych ssaków charakteryzuje się dość znaczną gęstością.
Kał kręgowców innych niż ssaki może być znacznie rozcieńczony. Wiąże się to z faktem, że w końcowej części jelita grubego (kloaka) znajduje się u nich ujście moczowodów. To właśnie z tej przyczyny kał ptaków (guano) charakteryzuje się znaczną płynnością.
Niekiedy zaparcie występuje w następstwie zmiany warunków otoczenia lub diety, np. w czasie podróży, w pierwszych dniach pobytu w nowym miejscu, w okresie dłuższego leżenia. Mija ono samoistnie lub po zastosowaniu słabych środków przeczyszczających.
Trzeba jednak pamiętać, że zaparcie może łączyć się z pewnymi chorobami, jak np. choroba wrzodowa, zapalenie lub kamica pęcherzyka żółciowego. W każdym przypadku zatrzymania gazów i stolca z jednoczesnymi bólami w jamie brzusznej należy natychmiast korzystać z pomocy lekarskiej. Taki zespół objawów występować może bowiem w bardzo poważnych chorobach, które wymagają natychmiastowej interwencji. W żadnym razie nie wolno wówczas podawać środków przeczyszczających.
Изпражнения | Afføring | Kot | Feces | Heces | Ekskremento | مدفوع | Matière fécale | Feko | Feci | צואה | Išmatos | Ontlasting | 糞 | Avføring | Fezes | Кал | Feces | Tai | Uloste | Avföring | Phân | 糞便