Jan IV Laskarys (1250-1305) – cesarz nicejski w latach 1258-1261, syn i następca Teodora II i Heleny, córki bułgarskiego cara, Iwana Asena II.

Jan został władcą imperium nicejskiego po śmierci swego ojca, Teodora II, w 1258 r., jako ośmioletni chłopiec. Ze względu na jego niepełnoletniość, faktyczna władza spoczywała w rękach regenta, którym był bliski współpracownik zmarłego cesarza, Jerzy Muzalon. Jerzy był jednak bardzo niepopularny i wkrótce został zamordowany. Jego miejsce zajął cieszący się szerokim poparciem Michał Paleolog, który już w listopadzie 1258 r. koronował się na współcesarza. Choć Jan pozostał na tronie, jedynym władcą cesarstwa pozostał Michał Paleolog.

Po zdobyciu Konstantynopola 25 lipca 1261 Jan IV Laskarys został oślepiony i uwięziony w zamku na Morzu Marmara. Z zapisków historycznych wiadomo, iż żył jeszcze pod koniec XIII w., ponieważ w 1290 uznał Andronika II jako cesarza.

Jan IV był ostatnim władcą z dynastii Laskarysów, władającej cesarstwem w najtrudniejszym okresie jego istnienia, dążącej do zdobycia Konstantynopola i odbudowania Bizancjum w granicach sprzed 1204 r.

Cesarze bizantyjscy

Johannes IV. (Byzanz) | John IV Lascaris | Juan IV Ducas Láscaris | Jean IV Lascaris | Giovanni IV di Nicea | IV. János nikaiai császár | ヨハネス4世ラスカリス | Johannes IV Laskaris