Iniekcja to wprowadzenie roztworu (najczęściej leku) do tkanki za pomocą strzykawki z igłą.

Iniekcje podskórne

Iniekcje podskórne wykonuje się w ramię, brzuch, udo oraz okolicę łopatki. Maksymalnie można podać 2 ml roztworu.Igłę wprowadza się pod kątem 45° we wcześniej utworzony wzgórek skórny.

Najczęściej podawanymi lekami w iniekcji podskórnej są:

• insulina
• heparyna drobnocząsteczkowa (np. Fraxiparine, Clexane)

Dość często zleca się pacjentom samodzielne wykonywanie iniekcji podskórnych po krótkim przeszkoleniu.

Iniekcje sródskórne

Iniekcje śródskórne wykonuje się w grzbietową część przedramienia. Maksymalnie można podać 0,1 ml roztworu. Igłę wprowadza się pod kątem 5-10°

Iniekcje śródskórne stosuje się przy testach uczuleniowych lub próbie tuberkulinowej.

Iniekcje domięśniowe

Iniekcje domięśniowe wykonuje się w duże mięśnie, słabo unerwione, najczęściej są to mięsień pośladkowy wielki, miesień czworogłowy uda, mięsień trójgłowy ramienia. Maksymalnie można podać 5 ml roztworu. Igłę wprowadza się pod kątem 90° po poprzednim naciągnięciu skóry. Przed podaniem leku należy wykonać próbę aspirowania, aby upewnić się, że koniec igły nie jest położony w świetle naczynia.

Iniekcje domięśniowe są najczęściej wykonywanymi. Stosuje się je podczas podawania wielu leków.

Iniekcje dożylne

Iniekcje dożylne wykonuje się w większe żyły, najczęściej w okolicach zgięcia łokciowego, nadgarstka, grzbietowej części dłoni, czasami nakłuwa się żyły na grzbietowej części stopy. Nie ma maksymalnej ilości roztworu jaką możemy podać w iniekcji dożylnej. Igłę wprowadza się w światło żyły i wolno wprowadza się roztwór.

Najczęściej do iniekcji dożylnej stosuje się wenflon, który zapewnia stały kontakt z żyłą i ułatwia podawanie leku.

Zagrożenia podczas wykonywania iniekcji

1. Złamanie igły
2. Wprowadzenie drobnoustrojów do organizmu, powodując zakażenie
3. Wprowadzenie leku do krwi, podczas iniekcji domięśniowej (zapobiega się poprzez aspirowanie)
4. Wprowadzenie leku do tkanki tłuszczowej lub podskórnej przy wykonywaniu iniekcji domięśniowych (zapobiega się poprzez stosowanie dłuższych igieł)
5. Wprowadzenie powietrza (15 ml) do krwi przy iniekcjach dożylnych, powodując zator powietrzny
6. Uszkodzenie nerwu kulszowego podczas iniekcji domięśniowej w mięsień pośladkowy większy

Inyección (medicina) | Injection (medicine) | medycyna