Giulio Natta (ur. 26 lutego 1903 w Imperia - zm. 2 maja 1979 w Bergamo) - włoski chemik, noblista.

Od 1933 do 1935 profesor chemii na uniwersytecie w Padwie, od 1936 do 1938 dyrektor instytutu chemii przemysłowej w Turynie, od 1938 profesor i dyrektor instytutu chemii przemysłowej na politechnice w Mediolanie. Prowadził badania nad syntezą na skalę przemysłową wielu związków chemicznych, np. tlenku etylenu, alkenów, alkoholi. Za prace dotyczące stereochemii polimerów i stereospecyficznej polimeryzacji w 1963 r. (wspólnie z Karlem Zieglerem) otrzymał Nagrodę Nobla.

Pierwsze prace

W pierwszych pracach Natta zajmował się krystalografią rentgenowską i katalizą. W 1938 zaczął organizować we Włoszech badania związane z produkcją syntetycznego kauczuku - własnie praca w tym kierunku doprowadziła go do odkryćw chemii polimerów. W 1953 Ziegler wprowadził do procesu polimeryzacji etenu (etylenu) do polietenu (polietynelu)katalizatory; w obecności jego katalizatorów powstały polimery o prostych łańcuchach mających lepsze własności. Natta zastosował te katalizatory (a później katalizatory udoskonalone) do polimeryzacji propenu (CH3CHCH2) do polipropenu. W 1954 udowodnił, że można otrzymywać polimery o uporządkowanej budowie z określonym ułożeniem bocznych grup (CH3) wzdłuż łańcucha. Te tzw. stereospecyficzne polimery maja korzystne własności fizyczne (wytrzymałość, odporność na ciepło itd.). Natta zastosował tę metodę również do polimeryzacji innych związków.

Włoscy chemicy | Nobliści - chemia

Giulio Natta | Giulio Natta | Giulio Natta | ジュリオ・ナッタ | Giulio Natta | 居里奥·纳塔