W fizjologii głód to negatywne, subiektywne odczucie stanu organizmów wyższych, który jest związany z niedoborem pożywienia.
Podłożem uczucia głodu jest obniżenie stężenia takiego składnika pokarmowego jak np. glukoza, który jest rejestrowany przez ośrodki głodu i sytości w części mózgu zwanym podwzgórzem.
Głód wywołuje zachowanie popędowe ukierunkowane na pobieranie pokarmu.
Głód jest także używany w znaczeniu przenośnym (np. głód wiedzy) lub w znaczeniu klęski głodu.
Długotrwały głód (głodzenie) prowadzi do spowolnienia wzrostu i rozwoju dzieci, może powodować pojawienie się opuchlizny głodowej. Jego efektem jest też apatia a ostateczną konsekwencją bywa śmierć głodowa. Wg różnych szacunków człowiek może przeżyć bez pożywienia 2-3 tygodnie, bez wody około 7 dni. Zdarzają się jednak przypadki hibernacji i takiego spowolnienia procesów życiowych, szczególnie u niemowląt, że ten czas ulega zdecydowanemu wydłużeniu.
W Polsce różne organizacje podają, że około 10-25 % dzieci w wieku do 14 lat cierpi głód i spożywa najwyżej jeden posiłek dziennie. Według obecnych szacunków minimum egzystencji to około 350-390 złotych na osobę.