Fryderyk I Barbarossa

Fryderyk I Barbarossa (Rudobrody) (ur. ok. 1125, zm. 10 czerwca 1190) - syn księcia Szwabii - Fryderyka II i księżniczki Judyty z Bawarii, pochodzącej z konkurencyjnego rodu Welfów. Był księciem Szwabii - jako Fryderyk III, oraz był przedstawiciel dynastii Hohenstaufów, 4 marca 1152 został koronowany ma króla niemieckiego, od 18 czerwca 1155 cesarz rzymski Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego. W latach 1154-1186 był również królem Włoch. W swych rządach wzorował się na najważniejszych cesarzach, między innymi Justynianie i Karolu Wielkim.

Koronacja cesarska

Zgodnie z ugodą zawartą z papieżem Eugeniuszem III w Konstancji w 1153 roku, w następnym roku Fryderyk wkroczył do Włoch. W trakcie działań zbrojnych w jego ręce wpadł Arnold z Bresci, którego wydał papieżowi Hadrianowi IV i został ukoronowany w Rzymie na cesarza 18 czerwca 1155 roku.

Konflikt z papiestwem

Konflikt rozpoczęło starcie z legatem papieskim Rolandem Bandinellim (późniejszym papieżem Aleksandrem III podczas sejmu Rzeszy w Besançon w roku 1157. Wtedy to legat papieski oświadczył, że korona cesarska stanowi kościelne "beneficjum" (słowem cesarz jest lennikiem papieża), odnawiając tym samym spór o inwestyturę. Kolejne starcie nastąpiło podczas sejmu na Polach Ronkalskich w roku 1158. Konflikt został zakończony ukorzeniem się Fryderyka I przed papieżem Aleksandrem III 24 lipca 1177 roku w Wenecji.

Wojna o wpływy w północnych Włoszech

Od 1167 prowadził wojny z miastami północnowłoskimi, które w obronie przed nim zawiązały Ligę Lombardzką. Po odmowie króla Anglii - Ryszarda Lwie Serce, kóry nie przysłał swoich wojsk na pomoc Fryderkowi, cała kampania była skazana na klęskę. Odniósł on dotkliwą porażkę pod Legnano, niedaleko Mediolanu, 29 maja 1176, w bitwie tej sam został ranny i przez krótki czas sądzono nawet, że nie żyje. Fryderyk musiał negocjować z papieżem Aleksandrem III, jednak udało mu się narzucić miastom lombardzkim swoje zwierzchnictwo, choć zachowały autonomię.

III krucjata

Chcąc pokazać swą mocną pozycję jako cesarza Fryderyk zorganizował III krucjatę. Jej celem było odzyskanie utraconej w 1187 Jerozolimy. Po zawarciu pokoju z papieżem, wyprawa wyruszyła w 1189, przewodzili jej również: król Francji - Filip II August i król Anglii - Ryszard Lwie Serce. Wojska przemaszerowały przez Węgry, Serbię, Rumunię, oraz dotarły do Konstantynopola jesienią 1189 roku. Krucjatę tą zakończyło utonięcie cesarza w trakcie kąpieli w rzece Salef, w Antiochii.

Na tych wydarzeniach opiera się legenda, mówiąca, iż Fryderyk nie utonął i pojawi się, gdy Niemcy będą go potrzebować.

Potomstwo Fryderyka i jego żony - Beatrycze

- Fryderyk V, książę Szwabii (1164 - 1170)

- Henryk VI (Listopad 1165-1197), cesarz niemiecki

- Fryderyk VI, książę Szwabii (1167-1191)

- Otto II, hrabia Burgundii (1170 - zamordowany w 1200)

- Konrad II, książę Szwabii i Rothenburga (1173 - zamordowany w 1196)

- Filip Szwabski (1177- zamordowany w 1208), od 1198 król Niemiec

- Beatrycze Hohenstauf (1162-1174), była zaręczona z Wilhelmem II, królem Sycylii, ale zmarła zanim się pobrali

- Agnieszka Hohenstauf (zm. październik 1184), była zaręczona z Emerykiem Arpadowiczem, królem Węgier, ale zmarła zanim się pobrali

Władcy Niemiec

Gourt Home::Gourt :: Fryderyk I Barbarossa

Koronacja cesarska

Konflikt z papiestwem

Wojna o wpływy w północnych Włoszech

III krucjata

Potomstwo Fryderyka i jego żony - Beatrycze