Epoka żelaza to w prehistorii okres dziejów ludzkości następujący po epoce brązu, w którym żelazo stało się głównym surowcem w wytwarzaniu narzędzi. Ramy czasowe epoki żelaza są różne i uzależnione od stref geograficznych, zróżnicowania kulturowego i rozwoju społeczno-gospodarczego.

Najstarsze wyroby z kutego żelaza (głównie pochodzenia meteorytowego), znalezione w Egipcie i Azji Zachodniej, można odnieść na VI- III tysiąclecie p.n.e.. Na szerszą skalę używano żelaza w Babilonii w czasach Hammurabiego (pierwsza połowa XVIII wieku p.n.e.).

Pochodzenie metalurgii żelaza oraz problem jej rozprzestrzenienia nie zostały jeszcze całkowicie wyjaśnione, przeważa pogląd, że wynalazku dokonali Hetyci. W II tysiącleciu p.n.e. przetwórstwo żelaza opierało się już na surowcu uzyskiwanym z rud.

W epoce żelaza na terenie Europy występowała między innymi:

• kultura pomorska
• kultura halsztacka
• kultura przeworska
• kultura jastorfska
• kultura golasecca
• kultura Melaun
• kultura Este
• kultura łużycka
• kultura wschodniopomorska
• kultura lateńska
• kultura wielbarska
• kultura oksywska
• kultura miłogradzka
• kultura tracko-scytyjska
• kultura zachodniobałtyjska
• kultura zarubiniecka
• kultura puchowska

Edá del Fierro | Yr Oes Haearn | Jernalder | Eisenzeit | Rauaaeg | Εποχή του Σιδήρου | Iron Age | Edad de Hierro | Ferepoko | Âge du fer | Idade de Ferro | 철기 시대 | Età del ferro | תקופת הברזל | Dzelzs laikmets | Geležies amžius | Iezertied | IJzertijd | 鉄器時代 | Jernalderen | Iesentiet | Idade do Ferro | Etati dû Ferru | Iron Age | Železna doba | Гвоздено доба | Rautakausi | Järnåldern | 铁器时代