Efektem Magnusa nazywamy zjawisko z zakresu dynamiki płynów polegające na powstawaniu siły prostopadłej do kierunku ruchu działającej na obracający się walec lub inną obrotową bryłę poruszającą się względem płynu (cieczy, gazu).

Efekt odkryty przez niemieckiego fizyka Heinricha Gustava Magnusa w 1853 roku.

W pobliżu powierzchni walca prędkość płynu jest większa od strony gdzie prędkość ruchu postępowego i wynikająca z ruchu obrotowego mają zgodne zwroty a mniejsza od strony gdzie mają przeciwne zwroty. Zgodnie z równaniem Bernouliego tam gdzie wzrasta prędkość przepływu następuje spadek ciśnienia, a tam gdzie spada prędkość następuje wzrost ciśnienia.

Zjawisko wpływa znacznie na lot wirującej piłki, może być stosowane do wyznaczania prędkości przepływu płynu.

Wartość siły określa prawo Kutty-Żukowskiego, mówiące, że jeżeli nieściśliwy płyn opływa nieskończenie długi walec, którego oś jest ustawiona prostopadle do kierunku przepływu niezaburzonego, to na jednostkę długości walca działa siła nośna określona wzorem:

$F\; =\; \backslash rho\; \backslash \; r\; \backslash times\; V\; \backslash times\; \backslash Gamma$

gdzie: $\backslash rho$ - gęstość płynu,$r$ - promień walca $V$ prędkość płynu i $\backslash Gamma$ oznacza cyrkulację prędkości wzdłuż dowolnego konturu zamkniętego obejmujacego jeden raz walec.

Zjawiska fizyczne

Magnusův jev | Magnus-Effekt | Magnus effect | Efecto Magnus | Effet Magnus | Effetto Magnus | マグヌス効果