Duchowieństwo - wyodrębniony stan obejmujący osoby sprawujące kult religijny.

Historia

Jako stan wyodrębnił się w XIII wieku kiedy arcybiskup Henryk Kietlicz uzyskał od książąt piastowskich przywileje borzykowski (1210) i wolborski (1215), nadające immunitety sądowy i podatkowy dobrom kościelnym. Tym samym Kościół w Polsce wyodrębnił się z pod władzy książąt, zwolniony z podatków na rzecz państwa i poddany wyłącznie własnym sądom kościelnym. W średniowieczu duchowieństwo miało największy bezpośredni wpływ na ludność danego państwa, a pośredni poprzez papieża i biskupów na króla i władców tego kraju. Przykładem niech będzie to, że prymas był interrexem. Od innych średniowiecznych stanów różnił się tym, że był zasilany wyłącznie przez osoby z innych stanów, a to ze względu na obowiązujący w Kościele Zachodnim celibat.

Współcześnie

Duchowieństwo jako pojęcie szersze niż kapłaństwo, obejmuje także osoby nie mające wszystkich uprawnień kapłańskich do sprawowania kultu. Obecnie w katolicyzmie do duchowieństwa zalicza się zakonników, zakonnice, diakonów, prezbiterów i biskupów. Chociaż ściśle według prawa kanonicznego duchownym jest ten, który przyjął święcenia, czyli diakon, prezbiter i biskup.

Pojęcie stanu duchownego powstało w prawie wyznaniowym, które zazwyczaj odróżnia duchowieństwo, czyli kler (gr. kleros 'udział'), od wiernych, czyli laikatu (gr. laos 'lud').

Religioznawstwo | Stratyfikacja społeczna

Klerus | Clergy | Clero | Kleriko | Clergé | Clero | Geestelijke | Kleresi | Clero | Духовенство | Clergy | Papisto | Klerk | Духовенство