Celibat

Celibat to forma życia kogoś, kto dobrowolnie zrezygnował ze związku małżeńskiego.

Pierwotnie praktykowany był w religiach, w których dużą rolę odgrywa życie monastyczne np. chrześcijaństwie, buddyzmie, lamaizmie.

W Kościele katolickim celibat jest wymagany od osób wyświęconych (diakonów, prezbiterów, biskupów) w rytuale rzymskim od XI-XII wieku i ma związek z reformą kościelną papieża Grzegorza VII. Początkowo był jednak domeną zakonów, w których składa się ślubowanie czystości. Współczesne prawo kanoniczne kościoła katolickiego zezwala na wyświęcanie żonatych mężczyzn na prezbiterów (księży) w trzech przypadkach:

w katolickich kościołach wschodnich,
wśród księży kościołów i wspólnot odłączonych (np. anglikańskich, starokatolickich), którzy wrócili do jedności z kościołem rzymskim,
w wyjątkowych przypadkach Kościoła prześladowanego (np. w Czechosłowacji i ZSRR).

W kościele katolickim dozwolone są święcenia żonatych mężczyzn na diakonów stałych, jednak po śmierci współmałżonki nie mogą oni wstąpić w ponowny związek. Przed przystąpieniem do stanu duchownego muszą również spełniać warunki zawarte w kanonach Kodeksu Kanonicznego.

W cerkwi prawosławnej i kościołach wschodnich celibat obowiązuje biskupów, gdyż tradycyjnie są oni wybierani spośród mnichów. Nie jest on wymagany od kapłanów i diakonów. Jednak w przypadku, gdyby przed przyjęciem święceń się nie ożenili również i ich obowiązuje życie w celibacie. Kościoły protestanckie i kościół anglikański zniosły go dla wszystkich swoich duchownych, jednak i w tych kościołach dopuszczalne jest dobrowolne bezżeństwo. W Kościele Ewangelicko-Augsburskim celibat obowiązuje siostry diakonisy.

Podstawa teologiczna celibatu kościelnego tkwi w jego związkach ze święceniami, które łączą kapłana z Jezusem Chystusem. Natomiast w praktyce rozwiązanie to zostało wypracowane aby uchronić dobra i tytuły kościelne przed groźbą dziedziczenia.

Przyjęcie celibatu odbywa się podczas święceń diakonalnych. W Kościele katolickim (i nie tylko) celibat praktykowany jest także przez mężczyzn, którzy nie są kapłanami oraz przez kobiety. W tych przypadkach (zakonnice, eremici, członkowie instytutów świeckich itp.) konsekracja dokonuje się przez śluby lub inną więź świętą. Celibat jest jednak zawsze przyjmowany w wolności i "dla Królestwa niebieskiego" (Mt 19,12).

Linki zewnętrzne

Chrześcijaństwo | Religioznawstwo

Gourt Home::Gourt :: Celibat

Linki zewnętrzne