Autonomia - możliwość stanowienia norm samemu sobie; w znaczeniu politycznym samozarządzanie częścią lub całością terytorium kraju, w zakresie wyznaczonym przez konstytucję. Autonomiczne parlamenty i rządy prowadzą działalność pod nadzorem organów centralnych. Statut autonomii jest ustanawiany i uchwalany przez organ ogólnopaństwowy, najczęściej przez parlament.

O powstaniu autonomii decydują m.in.:

1. uwarunkowania geograficzne - wyspiarskie położenie (np. Grenlandia, terytorium zależne Danii)
2. uwarunkowanie historyczne - np. w Szkocji
3. uwarunkowanie narodowościowe - np. w hiszpańskiej Katalonii i Baskonii
4. uwarunkowanie językowe - np. we włoskiej Dolinie Aosty i Friulii
5. uwarunkowanie ekonomiczne - np. na Sycylii i w hiszpańskiej Andaluzji.

W nowożytnej Polsce jedynym obszarem autonomicznym było Województwo Śląskie do 1945 roku. Obszar ten posiadał szeroką autonomię z własnym parlamentem (Sejm Śląski) oraz z własnym skarbem narodowym (Skarb Śląski). Do kompetencji Sejmu Śląskiego należały wszystkie ustawy związane z tym obszarem, oprócz polityki zagranicznej i wojskowości.

Prawo publiczne

Autonomie | Autonomi | Autonomie | Autonomy | Aŭtonomio | אוטונומיה | Autonomija | Autonomie | Autonomi | Автономия | Autonómia | Autonomi | Автономія