Człowiek
Gray115_mostek_i_zebra.png
Żebra (
łac. costae) stanowią część
układu kostnego człowieka. Jest to dwanaście par (niewielka część populacji ma żeber więcej /patrz:
atawizm/ lub mniej) półkoliście wygiętych
kości klatki piersiowej, które z jednej strony łączą się z
kręgami piersiowymi, a z drugiej strony, w wypadku żeber I-X, z
mostkiem. Żebro XI i XII nie są połączone z mostkiem. Wyróżnia się
żebra prawdziwe (
costae verae), będące pierwszymi siedmioma żebrami licząc od góry, tj. żebrami I-VII. Połączone są one bezpośrednio z mostkiem własną chrząstką -
chrząstką żebrową (
cartilago costalis), co odróżnia je od
żeber rzekomych (
costae spuriae, żeber VIII-XII) niemających takiego połączenia. Żebra XI i XII nazywa się
żebrami wolnymi (
costae fluitantes) z racji braku połączenia z mostkiem. Żebra od VIII do X połączone są z mostkiem tzw.
łukiem żebrowym (
arcus costalis), będącym zbiorem chrząstek.
Podstawową funkcją żeber jest ochrona ważnych dla życia narządów znajdujących się w klatce piersiowej - serca i płuc. Żebra odgrywają także ważną rolę w procesie oddychania; stanowią miejsce przyczepu
mięśni oddechowych, a także dzięki występowaniu chrząstek między żebrami, a
mostkiem możliwe jest zwiększanie i zmniejszanie objętości klatki piersiowej, co tworzy zmianę
ciśnień w jej wnętrzu i umożliwia wdech i wydech.
W budowie pojedynczego żebra wyróżniamy: trzon (corpus costae), szyjkę (collum costae) oraz głowę żebra (caput costae), która łączy żebro z kręgosłupem.
Na powierzchni wewnętrznej żebra biegną od góry:
Literatura
Według
biblijnego opisu stworzenia człowieka
Ewa powstała z żebra
Adama. Mężczyzna ma taką samą ilość żeber, co kobieta, więc źródła biblijne chyba się nieco pogubiły.
Zwierzęta
Ryby
W tułowiu ryby wyróżnić można dobrze wykształcone żebra dolne (
costae ventrales, które łączą się stawowo z wyrostkami poprzecznymi kręgów. Im bliżej ogona, tym pary żeber są bliżej siebie, a tam, gdzie kończy się jama ciała, a zaczyna część ogonowa, wraz z wyrostkami poprzecznymi tworzą wyrostki kolczyste. U niektórych ryb (np.
miastuga) wyróżnić można też żebra górne (
costae dorsales).
Kręgouste żeber nie mają, u
spodoustych żebra mogą występować, ale są zbudowane z
chrząstki, nie kości. Poszczególne rzędy ryb mają różną liczbę ości oraz różnią się ich kształtem i umiejscowieniem.
Zwierzęta czworonożne
Wszystkie czworonogi mają szkielet oparty na jednym schemacie. U pierwotnych
płazów,
meandrowców, żebra występowały zarówno w tułowiu jak i ogonie. U współczesnych płazów żebra są krótkie i nie dosięgają
mostka. Dość dobrze rozwinięte są u płazów
ogoniastych, natomiast u
bezogonowych są zredukowane i ledwie widoczne (
żaba). U
płazów beznogich są na całej długości kręgosłupa, ale tylko w odcinku tułowiowym, bo w tej grupie odcinek ogonowy nie występuje. U
gadów współczesnych w pełni rozwinięte żebra występują tylko w okolicy piersiowej. Przednie żebra łączą się z mostkiem, tworząc
klatkę piersiową. Żebra te są dwu- lub trzyodcinkowe, odcinki sa połaczone stawami. Żebra łączące sie z mostkiem noszą nazwę
żeber prawdziwych. Następne żebra łączę się z mostkiem poprzez poprzednie, z którymi są zrośnięte i te noszą nazwę
żeber rzekomych. Dalsze, jednoczęściowe, nie dosięgają mostka i nazywa się je
żebrami wolnymi (
costae fluctuantes). Takie zróżnicowanie wykazują jednak tylko najbardziej zaawansowane ewolucyjnie gady. Schemat ten za to w pełni odpowiada budowie przeciętnego ssaka. U
ptaków dodatkowo okolica mostka zostaje wzmocniona poprzez występujący na przykręgowej części żebra
wyrostek haczykowaty (
processus uncinatus).
Zobacz też: układ kostny ptaków
Układ kostny człowieka | Anatomia zwierząt
Ребро | Ribben | Rippe | Rib | Ripo | Côte (anatomie) | Šonkaulis | Rib (anatomie) | 肋骨 | Ribben | Costela | Kylkiluu | Revben | Kaburga