Toonhoogte is de ervaren hoogte van een toon. Vaak is er een directe relatie met het waargenomen spectrum van het geluid. In dat geval wordt de toonhoogte weergegeven door het aantal trillingen per seconde (frequentie) van de grondtoon van de waargenomen toon.

Hoewel het woord hoogte suggereert, dat het om een visueel concept gaat, is de term in historische zin afgeleid van de hoogte van de kracht waarmee een snaar is gespannen.

In muzieknotatie wordt de hoogte van een toon aangegeven door de plaats van de betrokken noot op de notenbalk; hoe hoger de toon hoe hoger de noot meestal op de balk genoteerd wordt). De toonhoogte van de A, de kamertoon, is (tegenwoordig) gestandaardiseerd op 440 Hz.

De globale frequenties van de muzieknoten hangen af van de gebruikte stemming, zoals aangegeven in onderstaande tabel. Een piano is gebruikelijk gestemd in de gelijkzwevende temperatuur. Een stemmer van een piano stemt over het algemeen niet met een toongenerator, die frequenties genereert, maar luistert op zijn gehoor naar de onderlinge zweving van de boventonen.

In de onderstaande tabel van de tonen van de piano, zijn de Dis en de Es (en andere paren tonen) aan elkaar gelijk gesteld. In een voor alle toonsoorten zuivere stemming, die op een piano niet mogelijk is, is dat niet het geval.

Naamgeving octaven

Omdat de namen van de noten (zie: stamtoon) ieder octaaf herhaald worden bestaat het volgende systeem om de noten individueel te kunnen benoemen:

Deze reeks wordt naar believen naar boven toe voortgezet.

muziek

(musique)]

Tón | Tone | Tonhöhe | Pitch (music) | Hauteur (musique) | Hangmagasság | Altezza (musica) | 音高 | 음높이 | Dźwięk muzyczny | звук музичний