elasmucha_grisea.jpg
Berken zijn bomen die tot het geslacht Betula horen.
Algemeen
Het geslacht
berk omvat ongeveer 30 soorten, die verspreid over het Noordelijk halfrond voorkomen. De bomen van dit geslacht zijn uiterst
winterhard. Ze zijn de enige
inheemse
boomsoorten op
Groenland en
IJsland.
Björk is berk in het
IJslands. De berk is een echte
pioniersplant.
Kenmerkend voor de berk is het in horizontale banden afbladderen van de bast op de stam. De nieuwe bast is soms wit, maar kan afhankelijk van de soort ook rood of zoals bij de meeste soorten bruin zijn.
De mannelijke bloeiwijze van berken heeft gele, hangende rupsvormige katjes, die reeds voor de winter aanwezig zijn. De staande vrouwelijke bloeiwijzen onder aan de mannelijke bloeiwijzen zijn met knopschubben omgeven. De vrucht is een klein dubbelgevleugeld nootje.
Berken hebben voor en bij het uitkomen van het blad een zeer sterke sapstroming en kunnen daarom alleen in de herfst en winter gesnoeid worden.
Groeiplaats
Bij voorkeur groeit de berk in
moerassige streken, maar hij stelt weinig eisen aan zijn omgeving en komt dus in alle
milieus en
grondsoorten voor. In het hoge noorden of tegen de
boomgrens kan de berk zich niet meer overeind houden en kruipt dan als een
struik over de grond. Daar is deze
dwergberk (
Betula nana) één van de laatste bomen die nog opgewassen is tegen de barre omstandigheden. Ook in de
toendra krimpt ze tot het formaat van een kleine struik.
Symbiose
Berken leven in
symbiose met bodem
schimmels en moeten daarom met een grote kluit verplant worden. Alleen tot drie jaar oude bomen kunnen nog zonder kluit verplant worden. Één van deze schimmels is de
vliegenzwam.
Ziekten en plagen
Berken kunnen aangetast worden door bladroest (
Melampsoridium betulinum) dat gele vlekjes op de bladeren en vroegtijdige bladval veroorzaakt.
Een andere schimmel groeit in de schors en zet de berk aan tot het maken van veel twijgen. In berken zijn daarom soms dikke takkenbossen te zien die op vogelnesten lijken. In de volksmond worden deze heksenbezems genoemd.
De berkenzwam (Piptoporus betulinus) komt alleen op berken voor.
De berkenwants zuigt uit het floeem assimilaten op. Ook de jonge dieren (nimfen) leven van deze plantensappen.
Gebruik
Birke Holz.JPG
De buitenste laag van de
schors van een berk is voortdurend bezig zich te vernieuwen en valt soms in dunne repen naar beneden. Deze repen hebben een groot weerstandsvermogen tegen bederf en dit omdat de schors
betuline bevat. Deze eigenschap maakt het mogelijk om van de schors kano's, schoenen en dakspanen te maken. In
Amerika en de
Scandinavische landen werd de schors als dakbedekking gebruikt omdat deze licht, waterafstotend en zeer duurzaam is. De
Saami gebruikten traditioneel de schors voor jassen en beenbekleding en de
Zweden maken tasjes en mandjes van gevlochten repen berkenschors.
Het sap wordt ook wel toegepast in berkenwater. Dit kan gebruikt worden als algemeen versterkingsmiddel en als middel ter bevordering van de haargroei.
Daarnaast worden ook de
knoppen en
bladeren gebruikt om er werkzame stoffen aan te ontlenen, zoals:
saponinen (zeepstoffen), looistof,
hars, vluchtige olie en glycosiden (suikerachtige stoffen). Sommige berken bevatten een
aromatische olie. Het wintergroen dat verwant is aan het salycilzuur uit de
wilgenbast, wordt gebruikt als geurstof in de
snoepindustrie.
Berkenhout is wit tot licht gekleurd en wordt gebruikt voor
fineer,
meubels en
modelvliegtuigbouw.
Volksgebruiken
In Noorwegen, Zweden en Schotland worden op de midzomeravond van 23 juni de huizen versierd met berkentakken.
Op sommige plaatsen in Engeland worden op de eerste pinksterdag de huizen en kerken versierd met berkentakken.
De meiboom was oorspronkelijk een berk.
Sagen & Mythen
De berk was een mysterieuze en een heilige boom van de Noorse volkeren. De geest van de berk was een rijpe vrouw die af en toe vanuit de wortels verscheen. Als een
mens van haar melk dronk vertienvoudigd zijn kracht.
Bij de
Finnen zat de wereldgeest als
adelaar op de berk.
Voor de
Germanen was de berk de boom der wijsheid. Zij kenden aan bladeren,
twijgen en
sap magische en geneeskrachtige eigenschappen toe. Zij geloofden dat berken de aardse behuizing vormden van de godin
Freya. Bij de
Kelten is de berk gewijd aan
Bergha of
Brigit, godin van het
onderricht in de
dichtkunst,
waarzeggen,
geneeskunst en
smeedwerk.
De heilige Bridget van
Kildare was de godin van de
wedergeboorte. Op 1 februari wordt in
Ierland nog steeds het feest van de Heilige Bridget gevierd.
Een oud Fins liedje beschrijft hoe berken klagen en wenen omdat kinderen elke
lente opnieuw hun stammen openrijten en uit hun buiken de levenssappen roven, dat de herders uit hun witte gordel korven maken, de meisjes hun takken afsnijden om er bezems van te maken.
Bonifatius noemde de berk een duivelse boom omdat hij hoopte daarmee de heidense gebruiken uit te roeien.
Etymologische betekenis
Berk is afgeleid van het Oudindische woord
bharg wat
glanzend betekent en waarschijnlijk betrekking heeft op de witte
schors.
Betula heeft te maken met het
Keltische woord
betu wat
slaan betekent en betrekking heeft op het slaan met berketakken op het lichaam na een
sauna om de
bloedsomloop te stimuleren.
Soorten & Cultivars
In Nederland zijn alleen de ruwe berk en de zachte berk inheems.
Boom | Fagales
Berk | بتيولا | Бреза | Bříza | Birk | Birken | Birch | Betulo | Betula | Koivut | Bouleau | Birko | Betula | カバノキ | Beržas | Bjørk | Bjørk | Brzoza | Bétula | Mesteacăn | Берёза | Betula | Бреза | Björkar | Huş | Береза | Beyôle