Gourt Home::Gourt :: Wolfgang Kapp
Wolfgang Kapp (1858-1922) was een Duits jurist. Hij was echter bekender door zijn poging om in 1920 de macht in Duitsland over te nemen: de Kapp-Putsch.
Carrièreverloop
Kapp werd op 24 juli 1858 geboren in New York, maar in 1871 ging hij met zijn gezin terug naar Duitsland. Na een rechtenstudie en promotie, trad Kapp in 1886 toe tot het Pruisische Ministerie van Financiën als landsadvocaat. In de jaren tot de Eerste Wereldoorlog zou hij verschillende politieke- en overheidsfuncties bekleden.
In 1916 uitte Kapp kritiek op het Duitse buitenlandse beleid met het politiek vlugschrift "Die nationalen Kreise und der Reichskanzler". In 1917 richtte hij met Alfred von Tirpitz de Deutsche Vaterlandspartei op en wordt tweede voorzitter. In 1918 richtte hij met o.a. Ludendorff de Nationale Vereinigung (Nationale Vereniging) op, een extreem-rechtse partij annex denktank, die streefde naar een conservatief-militair-autoritair regime streefe, zonder daarbij de monarchie terug te willen. Dit zou mogelijk moeten worden gemaakt door een contrarevolutie. Ook werd Kapp in 1919 lid van de DNVP.
De Kapp-putsch
In maart 1920 kwam Kapp bij toeval in contact met Walther Freiherr von Lüttwitz, een generaal van de Reichswehr en een geestverwant van Kapp. Ze waren partijgenoten in de Nationale Vereinigung, maar kenden elkaar nog niet persoonlijk. Lüttwitz was gepikeerd over de ontbinding van de marinebrigade-Ehrhardt en het Freikorps Löwenfeld. Binnen enkele dagen werd een plan voor een militaire coup gesmeed. Lüttwitz kende wel een aantal Reichswehr-militairen die de coup steunden, maar over het algemeen bleek het leger niet achter de coup te staan. Hermann Ehrhardt, leider van de marinebrigade (feitelijk ook een Freikorps), was ook bereid tot deelname. Op 13 maart 1920 bezette Ehrhardt, die een hakenkruis op zijn helm had geschilderd, de regeringswijk van Berlijn met zijn 6000 manschappen. Hij "benoemde" Kapp tot rijkskanselier en premier van Pruisen, en Lüttwitz tot minister van Oorlog en opperbevelhebber van de Reichswehr. Tegenvaller voor de putschisten was dat rijkskanselier Bauer en president Ebert de bui al hadden zien hangen en Berlijn tijdig hadden kunnen verlaten. De Reichswehr steunde de coup niet, maar trad ook niet op. "Troepen schieten niet op troepen", verklaarde generaal Hans von Seeckt, hiermee het Freikorps van Ehrhardt bedoeldend. De Reichswehr leek de kat uit de boom te kijken.
De linkse partijen zaten echter niet stil, en op 15 maart 1920 legde een algehele staking het openbare leven volledig plat. 12 Miljoen arbeiders staakten. De motoren achter de staking waren Ebert en de SPD, maar ook de KPD en USPD deden mee, en hoopten met de staking zelfs een revolutie te ontketenen. Op 17 maart trad Kapp op aandrang van Ludendorff en Lüttwitz af en begaf zich in ballingschap in Zweden.
Ballingschap en overlijden
In 1922 trachtte Kapp zijn naam te zuiveren en keerde terug naar Duitsland om een proces uit te lokken. Zover kwam het echter niet: op 12 juni 1922 overleed Wolfgang Kapp te Leipzig aan kanker.
"Wolfgang Kapp"