Vlamingen zijn de inwoners van Vlaanderen, een deelstaat van de federale staat België. Het overgrote deel spreekt Nederlands. Ze hebben de Belgische nationaliteit. Sommigen rekenen de 'nieuwe Vlamingen' ook mee. Dit zijn Vlamingen die afkomstig zijn van niet-EU-landen en hun nakomelingen en die nog in zekere (tot sterke) mate vasthouden aan die nationaliteit van afkomst. Vele nieuwe Vlamingen naturaliseerden zich reeds. De Vlamingen die voorstander zijn van de Franse cultuur en taal noemt men spottend franskiljons.

De Vlaming van nu (2005) is niet de Vlaming van de Guldensporenslag in 1302 toen hij een inwoner van het graafschap Vlaanderen was. In 1900 of 1960 stond het begrip Vlaming voor een Nederlandstalige in de eenheidsstaat België.

Maatschappelijk en cultureel is de Vlaming een lid van de Vlaamse Gemeenschap, ongeacht in welk gewest (Vlaanderen of Brussel) hij woont. Vlamingen spreken Nederlands (de moedertaal van meeste Vlamingen) en haar dialecten (informele taalgebruik), evenals doorgaans enkele andere Europese talen (vooral Engels en Frans), evenals, voor allochtone Vlamingen, de taal van het land van herkomst. Tot de belangrijkste Vlaamse minderheden behoren Vlamingen van joodse, Nederlandse, Franse, Italiaanse, Spaanse, Turkse, Marokkaanse, Centraal-Europese en Afrikaanse afkomst.

Deze betekenis komt, mede door de ingewikkelde Belgische staatsstructuur en door het gebrek aan Vlaamse onafhankelijkheid, niet exact overeen met de staatkundige en administratief-rechtelijke betekenis. Staatkundig en administratief-rechtelijk is een Vlaming een inwoner van het Vlaams Gewest die ook over de Belgische nationaliteit beschikt, of een inwoner uit het Brussels Hoofdstedelijk Gewest die zich als (eerder) Vlaming beschouwt, die op Vlaamse lijsten stemt, of gebruik maakt van dienstverlening door Vlaamse instellingen (onder meer scholen).

Vlamingen hebben een eeuwenlange strijd gevoerd voor het behoud van hun taal. De meeste graven van Vlaanderen spraken enkel Frans en Karel de Stoute verplichtte het gebruik van het Frans als bestuurstaal.

Onder de Franse bezettingen, met als uitschieter de periode 1795-1814, spraken de Vlaamse bestuurders Frans. De periode van hereniging van België met Nederland (1815-1830) kon dit niet helemaal ongedaan maken.

Bij de onafhankelijkheid van België in 1830 stelde het Belgisch Parlement de wetgeving enkel in het Frans op. Als je als Vlaming hogerop de maatschappelijke ladder wou, moest je Frans spreken. Pas in 1898 werd het Nederlands als officiële taal erkend. In 1930 doceerde men aan de universiteit van Gent, als eerste in Vlaanderen, in het Nederlands. Onder druk van het protest van Vlaamse studenten werd de universiteit van Leuven in 1968 gesplitst. Franstalige studenten verhuisden naar Louvain-la-Neuve.

De Belgische grondwet werd in 1967 voor het eerst in het Nederlands vertaald.

Het Spaanse woord voor Vlaming is Flamenco. De overeenkomst met de gelijknamige dans is frappant te noemen. De reden hiervoor wordt door sommige historici aangegrepen, om de oorsprong van de dans 'flamenco' in Vlaanderen te plaatsen. Een andere theorie wordt gevonden in de Spaanse beïnvloeding die enkele eeuwen terug plaats vond. De rebellen werden omschreven als flamenco's, "Mensen die geen respect hebben voor het centrale gezag". De ene groep zouden de voorouders van de huidige Vlamingen zijn; de andere de zigeuners: in de 18de eeuwse literatuur worden ze namelijk flamenco's genoemd. Pas later werd de term gebruikt om de dans flamenco te identificeren.

Externe links

• Vlaamse Overheid (www.vlaanderen.be)
• Dag Vlaanderen
• Vlaams Parlement
• Vlaamse regering
• Vlaamse Vertegenwoordigers in het buitenland
• Vlaamse Volksbeweging (VVB)
• Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC)
• Toerisme Vlaanderen

Vlaanderen

Flamlænder | Flamen | Flemings | Flamand | Flamandowie | Flamci | Flamländare | Фламандці