Venapunctie is het aanprikken (punctie) van een ader (vena) met een holle naald. Voor het afnemen van bloed worden dan meestal vacuumbuizen gebruikt die een nauwkeurig bepaald vacuum hebben. Daardoor kan een vastgesteld volume bloed opgezogen worden, zodat een juiste verhouding tussen bloed en anticoagulans ontstaat. Het is gebruikelijk dat men de punctieplaats, meestal de elleboogplooi, desinfecteert met 70% ethanol. Na verdamping van de alcohol wordt een stuwband om de bovenarm aangetrokken waardoor de aders zichtbaar opzwellen. Door de patiënt een vuist te laten maken of op de aderen te tikken met gestrekte vingers worden deze vaak nog wat beter zichtbaar. Vervolgens wordt de naald door de huid en de vaatwand heengestoken, de buis aan het andere eind op de naald geplaatst en de stuwband weer losgemaakt. Wanneer de buis vol is, kan een tweede buis worden gevuld, geroutineerde prikkers mengen intussen met de andere hand de vorige buis. De venapunctie wordt beëindigd door de naald terug te trekken en het wondje met een steriel gaasje dicht te (laten) drukken.

Het is belangrijk de procedure van bloedafname verregaand te standaardiseren. Immers, men wil de testuitslagen kunnen vergelijken met vorige uitslagen en met de referentiewaarden van de gezonde bevolking. Omstandigheden die de uitslag (van sommige waarden) kunnen beïnvloeden zijn:

• nuchter prikken of na een maaltijd (glucose, cholesterol, triglyceriden)
• tijdstip van de dag i.v.m. dagritme
• tijdsduur die na het afnemen verstrijkt tot analyse (kalium, bloedplaatjes)
• stuwing (zie stuwen) (kalium)
• houding, liggend of zittend

zie ook: bloedonderzoek

externe links

• www.geneeskundestudent.nl - Instructie venapunctie

Geneeskundig onderzoek

Blutentnahme | Venipuncture | Prélèvement sanguin