Logo_vaals.jpg Vaals () (in de eigen streektaal, het Völser-plat, Vols genaamd) is een plaats en gemeente in het zuidoosten van Zuid-Limburg aan de rand van de Rijksgrens van Nederland, vlak ten westen van de Duitse stad Aken. Vaals heeft een oppervlakte van 23,90 km². In de totale gemeente wonen 9999 inwoners (1 mei 2006, bron: CBS) verdeeld over de kernen Vaals (8035 inw. in 2003), Vijlen (1571 inw. in 2003) en Lemiers (1015 inw. in 2003).
Vaals ligt in het dal tussen de Sneeuwberg in het noorden en de Vaalserberg in het zuiden. De Sneeuwberg dankt zijn naam aan de kalkgrond welke in de zomer een opvallend lichte (witte) kleur geeft t.o.v. de omringende gronden. Het hoogste punt van Nederland, op de toeristische Vaalserberg (die vroeger Hubertusberg heette), (322,7 meter) met het Drielandenpunt, ligt ook in deze gemeente.
|
Vaals is al heel lang bewoond. Bij het Vijlenerbos in de gemeente Vaals zijn grafheuvels gevonden uit de Bandkeramiekcultuur (tussen 5300 en 4900 voor Christus), en bij Lemiers resten van Romeinse villa's. In documenten wordt Vaals voor het eerst genoemd in 1041. De plaats heet dan Vals of Vallis, wat dal betekent. Destijds schonk keizer Hendrik III goederen (land) aan het St. Adelbertstift in Holset, Lemiers, Vijlen en Mamelis. Om deze landerijen te onderscheiden van het land in Aken werd er gesproken van "in Vallis" (in het dal) en op de berg (Aken). In die tijd lag het centrum van de huidige gemeente Vaals dus niet in de plaats Vaals, maar in het dorpje Holset waar ook een hoge rechtbank gevestigd was. Van de lagere rechtbanken (laatbanken) in Vaalsbroek, Vijlen en Einrade kon men in Holset in hoger beroep gaan.
Daar Vaals gelegen was aan zogenaamde heerbanen die liepen van Aken naar Maastricht en van Rolduc naar Moresnet zagen de Vaalsenaren regelmatig legers voorbij trekken die Vaals niet onberoerd lieten. In de strijd tegen de spanjaarden trokken de troepen van Willem van Oranje in 1568 richting de Maas door Vaals en plunderden de St. Pauluskerk.
Vele gegoede burgers vestigden zich nadien in Vaals en zorgden ervoor dat het een welvarende industrieplaats werd. Onder deze fabrikanten was ook de familie Von Clermont die zich vanuit Aken hier in 1761 vestigde en een beroemde lakenfabriek oprichtte met afnemers in Pruisen, Blegië, Oostenrijk, Frankrijk, Polen en zelfs Rusland. De Tsaar van Rusland, Peter de Grote, was in 1717 te gast bij de Von Clermonts. In een later stadium (1803 heeft ook keizer van Frankrijk Napoleon Bonaparte met zijn gemalin Josephine de Beauharnais Vaals en omstreken bezocht en de nacht verbracht in het buitenverblijf Kasteel Bloemendal van de familie Von Clermont.
Officieus werd Vaals in 1815 door toenmalig gouverneur Sack in bezit genomen als deel van het Koninkrijk der Verenigde Nederlanden. Vaals moest zich op Holland gaan orienteren en voortaan in het Nederlands corresponderen. Vierlandenpunt1.jpg]] In datzelfde jaar is ook het Vierlandenpunt ontstaan, de Viergrenzenweg in Vaals herinnert nog hieraan. Dit vierlandenpunt bleef bestaan van 1815 tot en met 1919 waarna het vierde landje, Neutraal Moresnet (gelegen in het huidige België) opging in België. De grenzen tussen België, Duitsland en Nederland zijn nog steeds visueel herkenbaar. Normaal gesproken is een landkaart nodig om grenzen zichtbaar te maken. Echter op het Drielandenpunt is de grens thans nog steeds zichtbaar door de parallel aan de weg, overblijfselen van de "landweer". Deze landweer is in 1388 aangelegd als grensmarkering rondom het keizerrijk van Aken en daarnaast diende hij als verdedigingswerk tegen plunderaars en veedieven.
Door toenemende concurrentie en door politieke afsluiting van het Duitse en Belgische achterland liep de industrie vanaf 1840 sterk terug in Vaals. Van een welvarende industrieplaats werd Vaals in die jaren meer een ontspanningsoord voor Akenaren met Monte Carlo-allures, omdat het ook berucht werd door de speelbanken (huidige casino's). Er werd gesproken van het "Vaalser Paradies". Om de industrie en het toerisme verder op gang te brengen werd in 1922 een trambaan geopend tussen Wijlre, Vaals en Aken. In 1924 werd deze uitgebreid naar Maastricht.
Voor en tijdens de tweede wereldoorlog waren de grenzen dicht en raakte Vaals door zijn speciale ligging in de uiterste zuid-oostelijke landpunt van Nederland geïsoleerd. Na de oorlog bloeide de handel weer op. Duitsers kwamen dagelijks naar Vaals om te winkelen. Deze "Butterfahrten", zoals men dat in de volksmond noemt vinden ook vandaag de dag nog plaats. Vele Vaalsenaren vonden weer werk in de Domstad Aken. De smokkelhandel heeft vele jaren weelderig getierd. Vaalsenaren werden ook wel "Grensülle" (grens uilen) genoemd. Dit omdat men 's nachts (evenals uilen) op pad ging om zijn kostje te vergaren met smokkelen over de grenzen van en naar België en Duitsland. Vandaag de dag is Vaals een forenzengemeente die zijn inkomsten verkrijgt uit het bloeiende toerisme en als winkelplaats voor vooral Duitse bezoekers.
Het dorp Vaals kan gezien worden als een internationale voorstad van Aken (het Duitse Aachen), daar het bijna aan Aken vastgegroeid is en 26% van de inwoners de Duitse nationaliteit heeft. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de stadsbus van Aken een zeer goede verbinding onderhoudt tussen het grensdorp en de domstad.
Het dialect van Vaals behoort tot de Middelduitse dialecten; dat wil zeggen dat het ten zuiden van de Benrather Linie ligt. Het Vaalser-plat behoort tot de meest van het Standaardnederlands afwijkende autochtone taalvarianten die men in Nederland en Vlaanderen aantreft. Het wordt, samen met onder meer het Keuls, ingedeeld bij het Ripuarisch, al delen de sprekers zelf hun dialect het liefste bij het Limburgs in. Andere dialecten in Limburg met deze eigenaardigheid zijn het Simpelvelds, het Bocholts en het Kerkraads. Opvallende verschillen met overige Limburgse dialecten zijn de vervanging van de -k door -ch, t- door -ts, en vooral ook de verandering van g- in j-. Deze dialecten klinken vrij Duits. Dit komt doordat in Zuidoost-Limburg het Hoogduits eeuwenlang, tot aan de Tweede Wereldoorlog de rol van cultuurtaal op zich had, naast het Frans.