wetenschap	muziektheorie	frequentie
A0	A''	27,5 Hz
A1	A'	55 Hz
A2	A	110 Hz
A3	a	220 Hz
A4	a'	440 Hz
A5	a''	880 Hz
A6	a'''	1760 Hz
A7	a	3520 Hz
A8	a'	7040 Hz

De stemtoonhoogte is de toonhoogte van de kamertoon, in de muziektheorie a' genoemd terwijl de wetenschappelijke benaming A₄ is. Internationaal is in het midden van de 19e eeuw deze toonhoogte vastgesteld op een frequentie van 440 Hz.

Door middel van een stemvork is deze kamertoon beschikbaar voor het stemmen van een muziekinstrument.

Sinds 1885 is voor wetenschappelijke toepassing vastgelegd dat de A_{4 een frequentie van 440 Hz hoort te hebben (standaard van een specifieke klankbron bij 20^oC, zie onderstaande tabel). De meeste stemvorken worden dan ook op 440 Hz gemaakt.}

Geschiedenis

---

Door de eeuwen heen is de hoogte van de kamertoon zeer aan verandering onderhevig geweest: overeen met 440 Hz bij 20^oC)

tot ca 1500		440 Hz
1500-1670		466 Hz	halve toon hoger
1650	Frankrijk	415 Hz	parijse orgeltoon (dus hele toon lager)
1760-1820		440 Hz	stijging tot huidige stemtoon
1820	Duitsland	423 Hz
1820	Oostenrijk	434 Hz
1859	Parijs	435 Hz (bij 15oC)	als vastgesteld door internationale stemtooncommissie (komt
1850-1896	Engeland	453 Hz	oude philharmonische stemming
1880	Duitsland	494 Hz
1880	Oostenrijk	447 Hz
1897-1939	Engeland	439 Hz	nieuwe philharmonische stemming
1939	Engeland	440 Hz	US standard pitch
tot ca 1950	Nederland	451 Hz	oude harmoniestemming

In veel popmuziek wordt tegenwoordig opzettelijk een hogere frequentie gekozen, zoals 442 of zelfs 445 Hz, omdat dat een meer indringende hoorsensatie oplevert.

Externe link

---

• http://stemtoon.be

Muziektheorie

Komorní tón | Kammertonen | Kammerton | A440 | Kammertonen