Oudengels

Oudengels (ook wel bekend als Angelsaksisch) is een vroege vorm van de Engelse taal die werd gesproken in delen van wat nu Engeland en Zuid-Schotland is, tussen het midden van de vijfde eeuw en het midden van de twaalfde eeuw.

Oudengels is een West-Germaanse taal en daarom gelijk aan Oud-Fries en Oud-Saksisch. Het is ook vrij gelijkend aan Oud-Noors (en aan modern IJslands). Anders dan modern Engels is Oudengels een taal rijk aan morfologische diversiteit en wordt het in principe zo gespeld als het wordt uitgesproken, dat wil zeggen, de orthografie was relatief consequent, alhoewel niet vastgelegd. Fonologisch bezat het Oudengels een aantal fonemen die in latere stadia verloren gingen, zoals de /y:/ en de /ç/. Er bestond ook, zoals in het modern Engels nog het geval is, regionale kleuring.

Het Oudengels bezat vijf naamvallen; het feit dat hedendaags Engels er slechts nog twee heeft, wijst op een sterk morfologisch verval, dat het gevolg was van grote vermenging met Normandisch Frans na de Slag bij Hastings in 1066 — gemakshalve neemt men dit jaar wel eens als grenspunt tussen Oud- en Middelengels. Een verder gevolg van de Normandische invasie was de verregaande romanisering van het Engels, zodat modern Engels een woordenschat heeft die voor ruim de helft uit romaanse woorden bestaat. In het Oudengels is die invloed uiteraard onbestaande: het is een volledig germaanse taal, met Oud-Noordse invloeden door contact met de Vikingen.

In feite bestond het Oudengels uit een continuüm van dialecten; de meeste bewaard gebleven bronnen zijn in het Northumbrisch en het Wessex-dialect. Van bijvoorbeeld het Kents is weinig bewaard.

Belangrijke werken in het Oudengels zijn de geschriften van koning Ælfric en een aantal heldendichten, waarvan Beowulf het beroemdst is.

Engels | Angelsaksen

Gourt Home::Gourt :: Oudengels