Een orgeltrapper, officieel calcant genoemd, had vroeger tot taak het orgel te voorzien van constante winddruk.

Daartoe stond hij op aan de balgen gemonteerde hefbomen en liet die via neergaande trapbewegingen zich vullen met wind.

Sinds eeuwen bleef deze taak voorbehouden aan arme mannen die zo een centje konden bijverdienen. Vaak waren er bij de grote orgels zoals in Parijs ( zie Cavaille-Coll ) meerdere grote blaasbalgen aanwezig en was er dus een volledig team aanwezig om het orgel te voorzien van voldoende lucht. De job was meestal vermoeiend en menig organist klaagde wel over het feit dat de winddruk niet constant was.

Vandaag vinden we op de meest oude orgels nog steeds de pedalen of hendels van de calcanten die vaak nog in goede staat zijn. Maar sinds de invoering van de windmotor zijn calcanten voorgoed van het doksaal verdwenen. Nu komen calcanten alleen nog in de historische uitvoeringspraktijk te pas, bij het bedienen van handbalgen.

Op grote orgels bevond zich vaak bij de speeltafel een calcantenbel, waarmee de trapper(s) vooraf konden worden gewaarschuwd.

Orgel | Persoon naar eigenschap

Kalkant | Kalkant