Gourt Home::Gourt :: Necrofilie
Necrofilie, Grieks: νεκρος lijk of dode, is een seksuele voorkeur voor het bedrijven van seks met een lijk. Necrofilie is in veel landen strafbaar en wordt als afwijking beschouwd.
Hoewel er weinig bekend lijkt te zijn over necrofilie, schijnt het een vorm van seksueel fetisjisme te zijn. Necrofielen worden door sommigen gezien als gestoorde mensen, die in de regel een onopvallend leven leiden. Anderen menen dat necrofolie vooral voorkomt bij personen die werken met lijken, en dat het alleen zijn met een lijk, dat naakt en mooi kan zijn, de lust kan opwekken om het lijk aan te raken, te masturberen of er geslachtsgemeenschap mee te hebben. Ook zouden mannen soms lijken opgraven.
Necrofolie kan ook een fantasie zijn. Sommige klanten van prostituees willen dat zij zich als lijk voordoet, en dit schijnt ook in het huwelijk voor te komen.
Er zijn weinig werkelijke gevallen van necrofilie bekend in Nederland en België. In 1999 was er bijvoorbeeld geen enkele veroordeling in beide landen. In totaal zijn er ongeveer 100 gevallen bekend in Duitsland. In de Verenigde Staten zijn er enkele seriemoordenaars geweest waarvan het bekend is dat ze necrofilie bedreven. De kannibaal Issei Sagawa verkrachtte zijn slachtoffer nadat hij haar had doodgeschoten.
Literatuur en film
In de literatuur wordt wel over necrofilie gefantaseerd. Zo wordt in Hamlet van Shakespeare de schoonheid van het waterlijk van Ophelia bezongen.
Andere auteurs waarbij necrofilie voorkomt zijn:
- Heinrich Heine, in een gedicht in zijn "Buch der Lieder".
- Gottfried Benns gedichtenbundel "Morgue"
- Ringelnatz in zijn humoristische gedicht "Seemannstreue"
- Hans Dorrestijn in zijn gedicht "De Kerkhofganger"
Er worden ook thrillers geschreven waarin necrofilie voorkomt. Een voorbeeld is "Nattevagten" van Ole Bornedal.
Ook in films komt necrofilie voor. Een voorbeeld is "Tales from the Gimli Hospital" van regisseur Guy Maddin.
Een ander voorbeeld is de film 'Nekromantik', waar twee delen van zijn gemaakt. Deze cultfilms uit 1987 zijn geregisseerd door de Duitse low budget filmmaker Jorg Buttgereit. Necromantik is destijds ook vertoond op het Rotterdams Filmfestival. Kennelijk zag iemand er toen iets kunstzinnigs in.
Een bekende scène uit de film "Brazil" (1985/Terry Gilliam) maakt middels een grap ook een verwijzing. Hoofdpersoon Sam Lowry (Jonathan Pryce) heeft zojuist de gegevens van de gezochte Jill Layton (Kim Greist) in de staatscomputers veranderd zodat ze officieel overleden zou zijn. Zij flirt vervolgens met hem door te informeren of hij zin heeft in 'n potje necrofilie.
Dieren
Necrofilie schijnt ook binnen het dierenrijk voor te komen. In 2004 beschreef Kees Moeliker een geval van homoseksuele necrofilie bij de wilde eend. Een mannetjeseend vloog zich te pletter tegen een raam, waarachter Moeliker zat te werken. Een tweede eend, ook een mannetje, streek neer bij het dode dier, waarna hij het lijk langer dan een uur achtereen verkrachtte. Een aantal andere gevallen van necrofilie onder dieren zou ook bekend zijn.
Ondervormen
Men kan een aantal ondervormen van necrofilie onderscheiden:
- Snuff, het seksueel opgewonden raken van een verkrachting gevolgd door een moord;
- Necrozoöfilie, het seksueel opgewonden raken door het vermoorden van dieren;
- Necrobestialiteit, seksuele aantrekkingskracht tot dode dieren.
Nekrofiliezh | Nekrofili | Nekrophilie | Necrophilia | Necrofilia | Nekrofilia | Nécrophilie | נקרופיליה | Necrofilia | 屍姦 | Nekrofilia | Necrofilia | Некрофилия | Necrophilia | Nekrofili
"Necrofilie"