Nāgārjuna (circa 150 - circa 250) was een Indische filosoof en oprichter van de Madhyamaka (middenweg) school van het Mahayana Boeddhisme en als een van de meest invloedrijke boeddhistische denkers.

Zijn geschriften waren de basis voor de Madhyamaka (in China beter bekend als de Sanlun of Drie Verhandelingen School). Aan Nagarjuna wordt de filosofie van Prajnaparamita (Perfectie van de Wijsheid) toegeschreven en hij was verbonden aan een klooster in Nalanda.

Geschiedenis

---

Waarschijnlijk is Nagarjuna geboren in de buurt van Nagarjunakonda in India en is opgegroeid in een brahmaan familie en pas later het Boeddhisme gaan beoefenen, want hij schreef in het Sanskriet en niet het Pali. Hij was bekend met zowel de Nikaya als de Mahayana-school en heeft veel invloed op beide scholen gehad, maar hij behoorde zelf tot de Tripitakaschool. Zijn belangrijkste geschrift was Mūlamadhyamakakārikā (Fundamentale verzen op de middenweg).

Filosofie

---

Nagarjuna's belangrijkste bijdrage is het concept van shunyata of leegheid. Volgens zijn filosofie zijn niet alleen mensen leeg van atman (zelf/ik); alle dingen zijn zonder svabhava (letterlijk "eigen-natuur" of "zelf-natuur") en daarom zonder enige essentie; ze zijn leeg van bestaan. Dit komt omdat het ontstaan afhankelijk was, dwz. er waren oorzaken nodig, opdat dingen ontstaan, echter als die oorzaken er niet waren geweest, hadden dingen niet ontstaan kunnen worden.

Het was deze redenatie die leidde tot de twee-waarheden doctrine, die zegt dat er twee niveaus van waarheid in de leer zijn: Een die direct waar is, en een ander die alleen op het conventioneel niveau waar is. Dit betekent dat dingen leeg zijn (geen "eigen-natuur" of "zelf-natuur" hebben), maar dit betekent niet dat dingen niet bestaan, want het bestaan van een tafel is op conventionele wijze aangetoond, immers de tafel is er.

Historisch persoon in het boeddhisme

Nagarjuna | Nagarjuna