Een mierenleeuw (Myrmeleon formicarius) is een insect uit de familie mierenleeuwen (Myrmeleontidae). Er zijn vele andere soorten mierenleeuwen, die zowel groter als kleiner worden, en niet allemaal kennen ze de 'valkuil'-vangmethode van de larve van onder andere deze soort.

Larve

---

De naam is te danken aan de larve; hoewel vele diersoorten een hekel hebben aan mieren, heeft deze larve er zich juist in gespecialiseerd om ze op te eten. Eigenlijk heet dus alleen de larve mierenleeuw en het imago wordt ook met mierenleeuwjuffer aangeduid. De ronde, met stevige kaken uitgeruste larve graaft zich helemaal in, liefst in zeer los zand zoals men vindt bij verstuivingen of duinen. Omdat regen, graasdieren, wind etc. de valkuil vernielen, worden afgeschermde locaties gekozen, zoals onder een boom of een overhangende steen. De larve heeft een borstelige beharing en geribbeld achterlijf. De valkuil wordt gegraven door spiraalsgewijs achteruit te lopen. Door het graven ontstaat nu een klein trechtervormig kuiltje, dat niet erg opvalt maar waarvan de glooiing net genoeg is om mieren en andere kleine insecten in de val te laten lopen.
Als een diertje eenmaal op de helling loopt, kan deze niet meer terug en glijdt omlaag, waar de kaken van de larve snel toeslaan. Deze vangmethode dient waarschijnlijk ook als 'filter' omdat te grote prooien, die te sterk zijn of misschien de larve opeten in plaats van andersom, wel weg kunnen komen. De larve leeft twee tot drie jaar en verpopt daarna om enkele weken later als imago tevoorschijn te komen.

Imago

---

De volwassen mierenleeuw lijkt in de verste verte niet op de ronde, kegelvormige larve, maar op een waterjuffer, hoewel het geen familie is. Het imago heeft een zeer dun en lang lijf en vier vleugels die in rust in de lengte op de rug worden gevouwen. Niet zoals waterjuffers, die allevier de vleugels met de rand naar boven recht achter het achterlijf plaatsen, maar ze vormen een soort afdakje, net zoals bij schietmotten (Limnephilus). Overdag wordt altijd gerust, want deze soort is nachtactief. De mierenleeuw wordt juffer genoemd, maar is geen familie van de waterjuffers (onderorde Zygoptera), overigens wel van de gaasvlieg (Chrysoperla carnea). Net zoals gaasvliegen is het geen goede vlieger; de mierenleeuw is niet snel en ook al niet wendbaar. Het imago wordt ongeveer 45 millimeter lang en heeft een spanwijdte tot 8 cm. De vleugels zijn fijn netvormig geaderd en bij deze soort meestal niet gevlekt, veel andere soorten hebben wel vlekken. De twee tasters zijn kort maar vrij dik, eindigen knotsvormig en krullen naar de buitenzijde.

Externe link

---

Informatie en enkele foto's van de mierenleeuw. insect

Ameisenjungfern | Antlion | Fourmilion | Formicaleone | Myrlejonsländor