Chichen itza ballcourt.jpg]] copan-balveld.jpg]] Het Meso-Amerikaans balspel was een balspel dat door vrijwel alle culturen in Meso-Amerika gespeeld werd. Het stond bekend als tlachtli of tlaxtli bij de Azteken, poctatoc of pokatok bij de Maya en Ulama in Sinaloa, waar het vandaag de dag nog steeds gespeeld wordt. Tegenwoordig wordt voor hetzelfde spel ook de Spaanse naam pelote gebruikt.

De regels verschilden per plaats en moment. Het was een heilige sport die werd gespeeld met een grote bal van rubber, die ongeveer 5 kilo woog. De spelers mochten de bal niet met hun armen of benen aanraken, alleen met hun heupen en het bovenlijf. Helemaal zonder gevaar was het niet: men brak regelmatig ledematen bij deze sport. Meestal werd het gespeeld in teams, soms een tegen een. Het spel werd gespeeld op een groot veld dat begrensd is door muren in de vorm van een I. De doelen waren stenen ringen die tegen de muren bevestigd waren. Elke zichzelf respecterende Meso-Amerikaanse stad had een balspelplaats. De grootste, met een oppervlakte van 166 bij 68 meter, was die van Chichén Itzá.

Het spel werd soms gespeeld als recreatie, maar het had ook een belangrijke religieuze component. Soms beelden de verschillende teams tegen elkaar strijdende goden uit waarbij de verliezers (of soms juist de winnaars, omdat die meer waardig werden geacht dan de verliezers) konden worden geofferd. De schedel van de leider van het verliezende team werd gebruikt als binnenste voor een nieuwe bal. Er zijn ook aanwijzingen dat juist de winnaars geofferd werden, om als goden plaats te nemen in het pantheon. Het spel werd ook wel gespeeld als vervanging van oorlog.

De Popol Vuh, een heilig geschrift van de Maya bevatte tal van verhalen over balspelen, waaronder die tussen de heldentweeling Hunahpu en Ixbalanque en de Heren van Xibalba.

Meso-Amerikaanse Oudheid | balsport

Joc de pilota mesoamericà | Mesoamerikansk boldspil | Mesoamerikanisches Ballspiel | Mesoamerican ballgame | Jeu de balle | טלאצ'טלי | Pelota | 中美洲蹴球